Azarbeycan

Bu işgal umudumu,
Yıktı Azarbeycan’ım.
Umudun neydi, deme,
Çoktu Azarbeycan’ım…

Yetmiş yıl zulüm dedik,
Hep bu anı bekledik,
Ah, sana bağımsızlık,
Haktı Azarbeycan’ım…

Tam doğrulmuşken yerden,
Nedir, neden bu sancı erken,
“Durma koş ! Haydi !” Derken,
Sekti Azarbeycan’ım…

İsyanlar neydi dünkü,
Dünyada yaptı yankı,
Canla durdurup tankı,
Yaktı Azarbeycan’ım…

Dünkü mücadeleden,
Damla bu şelaleden,
Kopamadı beladan,
Çöktü Azarbeycan’ım…

Karabağ, şimdi kara,
Deşildi yaman yara,
Yaralar sara sara,
Bıktı Azarbeycan’ım…

Hepsini er saydılar,
Çoluk, çocuk kıydılar,
Gözlerini oydular,
Aktı Azarbeycan’ım…

Masum ana, bacılar,
Bizden de davacılar,
Dayanılmaz acılar,
Çekti Azarbeycan’ım…

Neden mi ? Korkak, korkak…
Tavuktan daha ürkek,
Çankayada bir erkek,
Yoktu Azarbeycan’ım…

Karabağ’da fırtına,
Uymaz dünya şartına,
Çankaya’nın sırtına,
Yüktü Azarbeycan’ım…