Kelime anlaminda biraz yardimci olayim..
Diyorki: her peygamberin ümmetine verdigi bir sey vardir…

ve Allah (c.c) Kurani kerimde:
(O gün, kimse şefaat edemez. Ancak Rahman olan Allah’ın IZIN verdiği ve sözünden hoşlandığı kimse şefaat eder.) [Taha 109]

Bunu Kuran’dan böyle ögrendim, burdan ne anlam cikariyorsaniz cikarin.

Insanlarin Allahu tealanin sefaatina nail olup olamayacagida, yaradana sükür, diger beserin “belki” demelerine bagli degil Allahin izin verdigi ve sözünden hoslandigi kisilere bagli oldugunu acik ve net söylüyor.

Yorumunuz ve hitap seklinizde biraz dikkatli olun lütfen.Edep denilen birsey var.

Ben burada Peygamber efendimize bariz bir husumet var kanaatindeyim.
Hicbir yerde Efendimiz veya benzeri peygamberimizin sanina layik hitap
kelimeler kullanilmiyor.
Bunuda okuyanlarin dikkatine sunuyorum….
Allah islah eyleye.

ALLAHÜMME SALLI ALA SEYYIDINA VENEBIYYINA MUHAMMED !!!

Yazının sonunda demişsin ki; “Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) buyurmuştur ki: “Ben, ümmetime vereceğimi, ahirete sakladım. O da şefaatimdir.”

Yani senin inancına göre diğer peygamberlerin şefaat hakkı yoktur.

Sen, resuller arasında ayrım yapmanın yasak olduğunu öğrenseydin belki Allah’ın şefaatine nail olabilirdin.

Çünkü hakikat şu ki, “Bütün şefaat yalnız Allah’ındır”

Esen kal.

Bu nurlu yolda, insanları zulmetten nura çıkarmaya vesile olan o Zât’a, bu nurlu yolda yürüyen herkesin sevabından bir hisse verilecektir. “es-Sebebu ke’l-fâil”[1] sırrınca ümmetinin işlediği hasenatın bir misli O’nun defterine kaydedilecektir.

Makam-ı Mahmud’un sahibi olan Resûl-i Ekrem’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) vefatıyla defteri kapanmayacak, yığın yığın hasenat, salih amel devamlı O’nun defterine kaydolacak; makamı büyüdükçe büyüyecek, salâhiyet sınırları genişledikçe genişleyecek ve -inşâallah- her gün, ümmetinden daha geniş kitlelere şefaat etme hakkını kazanacaktır. Binaenaleyh, bu meseleyi değişik iki zaviyede ele almak icap eder:

Birincisi: Bizler Resûl-i Ekrem’e (sallallâhu aleyhi ve sellem) salât ü selâm okumakla ahd ü peymânımızı yeniliyor ümmet olma isteği ile kendisine müracaat ediyoruz. Yani “Seni andık, seni düşündük; Hakk’ın senin kadrini yüceltmesi için dua ve dilekte bulunduk.” diyor ve dehalet ediyoruz. İşin bu yönüyle bizim dualarımız, “Makam-ı Mahmud”un Sahibi’nin (sallallâhu aleyhi ve sellem) makamını yükseltmesi niyetiyle yapıldığından, O’nun (sallallâhu aleyhi ve sellem) şefaat dairesi genişlemiş oluyor.[2] Böylece daha çok kimse o şefaat dairesinden istifade edebiliyor.

İkincisi: Bir kişinin Peygamberimiz’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) hakkında, O’nun kadir ve kıymetinin yükselmesi istikametinde yapacağı dua, kendisinin, O’nun himayesi altına girmesine vesile olması içindir. Böylece, o kişi hakkında şefaat dairesi vüs’at kazanmış oluyor. Binaenaleyh, salât ü selâma Efendimiz’den (sallallâhu aleyhi ve sellem) daha çok biz muhtaç bulunuyoruz. Müracaatımızla mevcudiyetini, büyüklüğünü kabullenmiş ve küçüklüğümüzü, hiçliğimizi ilân etmiş oluyoruz. Devletini büyük tanıyıp yardım için ona müracaat eden kimse gibi, biz de aczimiz ve fakrımızla beraber, şiddetli ve çok büyük bir günün endişesiyle şimdiden sarsılmışlık içinde, melce ve menca olarak Resûl-i Ekrem’e (sallallâhu aleyhi ve sellem) dehalet ediyor, arz-ı ihtiyaç ve arz-ı hâlde bulunuyoruz.

Cenâb-ı Hak, Şefaat-i Uzmâ sahibi Muhammed’in (sallallâhu aleyhi ve sellem) şefaatine bizi mazhar eylesin.

Bu işin bişaretini de arz edeyim. Deniliyor ki, her peygamberin kendi ümmetine verdiği bir şey vardır. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) buyurmuştur ki: “Ben, ümmetime vereceğimi, ahirete sakladım. O da şefaatimdir.”[3]

Ben hemen bir ayet demeti sunayım..

1.Surat astı ve yüz çevirdi;
2.Kendisine o kör geldi diye.
3.Nerden biliyorsun; belki o, temizlenip-arınacak?
4.Veya öğüt alacak; böylelikle bu öğüt kendisine yarar sağlayacak.
5.Fakat kendini müstağni gören (hiçbir şeye ihtiyacı olmadığını sanan) ise,
6.İşte sen, onda ‘yankı uyandırmaya’ çalışıyorsun.
7.Oysa, onun temizlenip-arınmasından sana ne?
8.Ama koşarak sana gelen ise,
9.Ki o, ‘içi titreyerek korkar’ bir durumdadır;
10.Sen ona aldırış etmeden oyalanıyorsun.
11.Hayır; çünkü o (Kur’an), bir öğüttür.
12.Artık dileyen, onu ‘düşünüp-öğüt alsın.’
l3.O (Kur’an), ‘şerefli-üstün’ sahifelerdedir.
l4.Yüceltilmiş, tertemiz (mutahhar) kılınmış.

7.ayete dikkat..Kal selametle..

Bu yazıya katkıda bulunması için bir yazıyı paylaşmak istedim,

http://www.gokalpozturk.com/2009/06/03/kavramlasan-terimler-ve-salat-u-selam-problemi/

selam ve dua ile..