Sayın Admin, evvela fikirlerin özgürce yayınlanması beni çok sevindirmiştir.Teşekkürler….

Şu peygamber konusunuda ayrıntılı incelediğimizde elimizdeki argümanlarla şunları çıkartabiliyoruz;

İbrahim, İbraniler’in efsanelerle süslenmiş tarihindeki sanal atalarından biridir. “Sanal” diyorum çünkü İbrahim ve sonrasındaki peygamberler hakkında yaşadıkları düşünülen dönemlere ait elimizde sayısız yazılı tarih mirası olduğu halde, ne bu peygamberler, ne de öğretileri hakkında en ufak bir kayıt yoktur. Sümer, Babil, Mısır gibi toplumların yazıya ne kadar düşkün olduklarını göz önüne aldığınızda, peygamber gibi geniş toplum kesimlerini etkilemesi beklenen insanlar ve öğretileri hakkında en ufak bir kayıt dahi düşülmemiş olması bu peygamberlerin sanal olduğunun en bariz göstergesidir. Kaldı ki özellikle Eshi Ahit ve Kur’an’da da geçen Musa-Firavun gibi absürd bir olayın , firavunların yaşadıkları dönemde aynı zamanda tanrılaştırıldıklarını da da göz önüne aldığınızda yaşanması pek de muhtemel bir olay olmadığı gibi, böylesine sıradışı bir olayın yaşanması halinde Eski Mısır kaynaklarında yer almaması da beklenmez.

İbrahim ve sonrasında adı geçen peygamberlerin hemen hepsinin baba-oğul-kardeş-torun olmaları da oldukça manalıdır. Yani İbrani atalarıpeygamber olarak kabullenilmiştir. Peygamberlik nasıl bir kurumdur ki babadan oğula geçmektedir? O dönem peygamberler bu kadar mı başarısızdır ki neredeyse her nesle bir peygamber gönderilmiştir? Yoksa Kur’an, İbraniler’in çeşitli kültürlerden etkilenerek oluşturdukları sanal atalar ve sanal bir tarihin peşinden mi koşuyor?

Konu hakkında fikirlerimi beyan ederken isimlere takılmadığımı belirtmeliyim. Benim eski çağ yazıtlarında aradığım izler isimler değil, semavi dinlerin anlattığı şekilde bir tevhid inancı ve peygamberlerdir. Brahma’ya gelene kadar İbrahim ile en uyumlu tarihi kişilik Akhenaton’dur. Akhenaton tarihteki en eski tek tanrı inancının temsilcisidir. Ancak onun da tanrısı Allah değil, Aton’dur.

Aslında öncelikle bilinmesi gereken şey, Eski Ahit’in tarihi sürecidir. Eski Ahit’in tarihsel gelişiminin, yazım dili ve içeriğine bakılarak M.Ö 8.-9. yüzyıllardan başlayıp M.S 2.yüzyılda tamamlandığı düşünülüyor. İlk Eski Ahit’in de 10 emirden oluştuğu biliniyor. Dolayısıyla efsanelerle örülmüş tarihin aslında Milat’a yakın tarihlerde yazıldığını söyleyebiliriz. Musa’ya ilişkin anlatıların Babil söylencelerinde olduğu doğrudur. Ancak Babil söylencelerindeki anlatı Eski Ahit’e nazaran çok daha tutarlıdır. Kral Sargon’u anlatan şu şiire bir bakalım :

Ben Agade’nin büyük kralı Sargon
Annem yüksek bir rahibe idi, babamı bilmiyorum
Yüksek rahibe annem beni gizlice doğurdu.
Beni bir kamış sepete koydu, onu ziftle kapladı.
Beni nehre bıraktı, dışarı çıkamayacaktım.
Nehir beni sürükleyerek su çekici Akki’ye götürdü.
Akki beni sudan çıkardı, kendi oğlu gibi büyüttü beni.

Sonuçta Sargon sarayda üst makamlara dek yükselir ve tanrıça İştar’ın da desteğiyle bütün Babil’in efendisi olur.

Sargon M.Ö 23. yüzyılda yaşamıştı. Yukarıdaki şiirin Sargon’dan yaklaşık 1000 yıl sonra yazıldığı sanılıyor; bu da M.Ö 13. yüzyıla tekabül ediyor. Bu söylencenin Eski Ahit’e nazaran daha tutarlı olduğundan bahsetmiştim. Nedeni de;

1- Sümerler’de rahibeler tanrı adına çalışırlardı. Bunlardan doğan çocuklar da tanrının çocukları sayılıp yaşamalarına izin verilmiyordu. Bu bağlamda annesinin onu gizlice doğurup bir sepete koyarak nehre bırakması, Tüm İbrani erkek çocuklarının öldürülmelerinden daha mantıklı.

2- Mısırlı bir prensesin Musa’yı bulduktan sonra Mısırca bir isim koymak yerine İbranice ” ‘Su’dan çıkarma” anlamında bir isim koyma absürdlüğünü içermiyor.

Bu durumda Eski Ahit’te yer alan efsanelerin İbraniler’in Babil esaretinden sonra, muhtemelen Milat’a yakın zamanlarda kaleme alındığı düşünülürse, bu söylencenin aslında nereden geldiği de açıklığa kavuşmuş oluyor.

Musa mısırlı değildi; aslında Musa, İbraniler’in Kral Sargon’dan esinlenerek oluşturdukları sanal atalarından biridir. Mısır’da semavi bir dinin neden olduğu bir başkaldırıdan da söz edemeyiz; Sümer ve Babil’de de.. Ne Sümer’de, ne Babil’de ne de eski Mısır’da Semavi dinlerin bahsettiği şekilde bir tanrı inancının izlerine rastlamıyoruz. Bu uygarlıklarda rastladığımız şey, Semavi dinlerdeki efsanelerin kaynaklarını oluşturur. Bu uygarlıklar sizin iddia ettiğiniz gibi Allah kaynaklı bir kültürden etkilenmiş olsaydı eğer, yalnızca efsaneler değil, semavi dinlerin anlattığı şekilde bir tanrı inancına da rastlamamız gerekirdi. Evet tek tanrı inancı Eski Mısır’da Akhenaton tarafından öne sürülmüştü; ancak Akhenaton’un tanrısı Allah değil, “Aton” yani Güneş idi. Bu da sizin için Akhenaton’un geçerli bir argüman olmadığını gösterir.

Doğal afetler, yeryüzünde varolduğuklarından bu yana insanlar için bir felaket, bir yıkım olmuşlardır. Bu durum günümüz için de geçerlidir. Doğal afetlerin kutsal kitaplarda tanrıların (elçisi olduğunu iddia edenlerin) insanları korkutmak amacıyla kullanılmalarından daha doğal bir şey olamaz. Tanrı kimi zaman yıldırımla çarpar, kimi zaman sel ile boğar…Ancak sizin bu konudaki argümanlarınız çok da geçerli değildir.

1- Eski Ahit’e göre Lut’un soyu ensest ilişki sonucu kızlarından türemiştir. Çok da etik görünmese de, eski çağ uygarlıklarının kraliyet ailelerinde (saf soy gerekçesi ile) yaygın bir uygulama idi. Ancak bir peygambere hiç de yakışmıyor..

2- “Lut ve O’na inananlar” diye bir şey yok.. Kur’an’a göre Lut ve kızları dışında karısı dahil helaktan kurtulan olmamıştır.

3- Kur’an eşcinselliğin Lut’un kavmi ile başladığını iddia eder.. Halbuki eşcinselliğin çok daha eski olduğunu söylemeye gerek yoktur sanırım..

4- Kur’an, Lut’un kavmini helak eden felaketin gökten (yani bir deprem ya da volkanik patlama gibi yerden değil) geldiğini iddia eder..

Tarihte doğal afetler neticesinde zaman zaman toplumların ve yerleşim yerlerinin yok olduğunu biliyoruz. Ancak bunları kutsal kitapların anlatıları ile karşılaştırarak bir argüman olarak sunmak doğru değildir.

Eski uygarlıkların kültürlerinin,semavi bir tanrı inancından etkilenmiş olabileceğine ilişkin hiç bir argüman yoktur.İbraniler eski uygarlıkların geniş kültürlerinden, efsanelerinden ve mitlerinden yararlanarak kendilerine bir tarih ve sanal atalar yaratmışlardır. İbrani kültürüne yakın bir coğrafyada yaşayan Muhammed de ibranilerin bu tarihine ve atalarını sahiplenmiş, bunu kopyalayarak ve harmanlayarak da İslamiyet’i meydana getirmiştir. Dolayısıyla İslamiyet İbranilerden, İbraniler de Sümer, Mısır ve Babil gibi eski çağ uygarlıklarından etkilenmiştir. Bugüne kadar da bunun aksini gösteren en ufak bir bilgi kırıntısına da rastlanılmamıştır..

Arkadaşlar,dinlerin mensei, cıkıs noktası hep mezopotamyadır.Semavi dinler, yahudilerin uydurmasıdır. Yahudilerin yasadıgı cografya ise, bu elci üzerine elci yollanan cografyadır.

Allah, sadece beni israile yar olmustur,hz. Muhammed ortaya cıkana degin

Tanrı varsa elci yollamaz, ama insanlar kendi kendilerini elci ilan edebilirler. Su an ben bile istersem kendimi tanrı elcisi ilan edebilirim, ve beni ciddiye alıp iletisime gecebilecek kimselerde bulunabilir. Bu 21 yy da bile

Son sözüm şudur;Aklın ve bilimin hakim oldugu cografyalarda tanrı elcileri hayat bulamaz. Onların hayat bulacagı cografya, ancak akıl ve bilimden uzak olan cografyalardır.

Selamun kavlen min rahmanil yemani.

İslam’ı fantastik bir din kılıfına sokanların ciltler dolusu hurafelerini, yalanlarını, yanılgılarını çöpe atmak için neyi bekliyoruzki. Mehdi’yi mi!?

Mülk 3 O yedi göğü kat kat yaratmıştır. Rahman’ın yaratışında her hangi bir kusur bulamazsın. Bakışlarını yönelt de bak; herhangi bir çatlak görebiliyor musun?

Zumer 75 Melekleri, yönetim merkezinin etrafını çevirmiş halde Rab’lerini överek yüceltirken görürsün. Aralarında gerçeğe göre hüküm verilmiştir ve “Evrenin Rabbi Allah’a övgüler olsun,” denir.

Mülk 4 Sonra tekrar tekrar bak; bakışların usanmış ve yenilmiş olarak sana döner.

Sonuç olarak
Melekler:Kuvvet — yönetim gücü — elçi ve haber verici – ayetler – evrenin işleyiş yasaları – fizik kuralları – yapılan her türlü amelin karşılığı – Allah’ın takdir ettiği kader – Allah’ın sünneti – yaratıklar üzerine iş ve oluşun uygulanışı vb..demek değilmi?.