HANİF TV

Fecr Sitesine yayın hayatında başarılar dilerim.

http://kuranneslifecr.blogspot.com

İyisimi biz avam vaziyeti bırakalım da, “Tanrı kimi korur ?” sorusuna bir cevap arayalım.

“Tanrı Türk’ü korusun” temennisini her ne zaman işitsem İbrahim peygamberin soyu için yaptığı dua aklıma gelir.

“Hani Rabb’i, İbrahim’i bazı kelimelerle imtihana çekmiş, o da onların hakkını vermişti de Rab şöyle demişti: “Seni insanlara önder yapacağım.” İbrahim, “soyumdan birilerini de” deyince Allah: “Benim ahdime zalimler eremezler.” buyurdu.” Bakara,124

Bu ayet öyle bir ayet ki, sorusu da cevabı da içinde… Bakalım;

1) Allah kimi insanlığa önder seçmiş ? İbrahimi…

2) Allah İbrahim’i neden önder (imam) seçmiş ? İmtihana çekilip, hakkını verdiği için…

3) Peygamberlerin bütün duaları kabul olur mu? Hayır…

4) İbrahim Peygamberin soyu için yaptığı dua kabul edilmiş mi? Kısmen evet, kısmen hayır…

5) Kimler için evet ? İmtihanı başarıyla sonuçlananlar için…

6) Kimler için hayır ? Zalimler için… Yani, imtihanda başarısız olanlar için…

Demek ki, Kuran müslümanı, Kuran’a iman eden kimseler şunu bilecek ki, Allah indinde kavrambaz , kimlikçi “kayırmalar” yoktur.

“Efendim ben müslümanım çünkü nüfus cüzdanımda…” şeklindeki izahlar boştur.

“Efendim, biz Türk’üz, atalarımız…” şeklindeki izahlar da boştur.

Düşünsenize, Peygamber soyu olmak bile sökmüyor !

Gerçekten, Nuh peygamberin karısı ve oğlu, Lut peygamberin karısı, İbrahim peygamberin babası kafir olarak ölmüştür.

Yani, bu öyle bir sınav ki, baban Peygamber olsa ne çare !

“Allah, iman edenleri savunur. Şu da kuşkusuz ki, Allah hiçbir haini, hiçbir nankörü sevmez.” Hac,38

Ama “kavrambaz” edebiyata burada da geçit yoktur. Çünkü Kuran’ın tanımladığı iman, “iman ettim” demekle nihayet bulmuyor.

“Kim güzel bir (işte) aracılık ederse, ona o işin sevabından bir pay vardır. Kim de kötü bir (işte) aracılık ederse, ona da o kötülükten bir pay vardır. Allah’ın her şeye gücü yeter.” Nisa,85

Mesela burada hiçbir ayrım yok. Kavram yok, kimlik yok, eylem var.

“Bir de Davud’a, sizin için, zırh yapma sanatını öğrettik ki, savaşlarınızda sizi korusun. Şimdi siz şükrediyor musunuz?” Enbiya,80

Ne ilginç değil mi? Allah korumayı, “zırh ile / zırh sanatını öğreterek” yapıyor.

“Hep birlikte Allah’ın ipine yapışın, fırkalara bölünüp parçalanmayın; Allah’ın üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Birbirinizin düşmanı idiniz, Allah kalplerinizi uzlaştırıp kaynaştırdı da O’nun nimeti sayesinde kardeşler haline geldiniz. Ateşten bir çukurun kenarında idiniz; sizi oradan kurtardı. Allah size ayetlerini bu şekilde açıklıyor ki, doğruya ve güzele yol bulasınız.” Ali İmran,103

Artık kavramları değil eylemleri okuyorsunuz değil mi ?

Örnekleri çoğaltabiliriz. Şu hususu vurgulamak elzemdir ki, Kuran’da anılan “koruma” , “esenlik”, “güvenlik” konuları ekseriyetle ahireti, ahir yaşamda azaptan korunmayı işler. Ve, o gün kimlerin daha doğrusu “hangi eylemleri yapanların” , “hangi eylemleri yapmayanların” korunacağı Kuran’da uzun uzadıya anlatılır.

Bu aşamada “sünnetullah” konusuna da değinmeliyiz.

Allah’ın sünneti, Allah’ın kanunu / uygulaması / sistemi demektir. Konunun “adetullah” ve diğer alt başlıklarına değinmeyeceğiz.

Allah’ın sünneti / adeti, tarafgirlik yapmaz. Yüksekten aşağıya kim atlarsa atlasın yere düşer. Yer çekimi, Müslüman / kafir dinlemez. Ama gelin görün ki, Müslüman / kafir dinlemeyen yer çekimi, diğer fizik kanunlarını ve bu kanunların gereğini ifa edenleri dinler. Kanat takan, paraşüt takan başka türlü düşer. Ne kanat, ne paraşüt sahibinin dinine, kimliğine göre çalışmaz. Hepsi, önceden belirlenmiş, takdir ve tayin edilmiş bir hesap ve ilim uyarınca tepki verir. O halde hayat, aslında önceden belirlenmiş kurallar dahilinde, birbirini tetikleyip birbirine tepki veren sebep ve sonuçlardan ibarettir. Doğru sonuç, doğru sebep ister. Doğru sebebe kim sarılırsa doğru sonuca ulaşacak olan da o dur. Ezberlenmiş kavramlar, ölü kimlikler değil, hayatın tüm dinamizmini barındıran eylemlerdir esas olan. Ve eylemsizlik te bir eylemdir ve kendince bir sonuç muhakkak doğurur.

Dua da böyledir. Dua, ilk etapta bir hedef tayinidir. Hedefini mırıldanırsın. “Dua” dediğin söz dizesinde motive olursun o hedefe…

Şöyle buyuruyor:

“Kullarım, beni senden sorarlarsa, (bilsinler ki), gerçekten ben (onlara çok) yakınım. Bana dua edince, dua edenin duasına cevap veririm. O hâlde, doğru yolu bulmaları için benim davetime uysunlar, bana iman etsinler.” Bakara 186

Bu ayette, “O halde…” ile başlayan kısmı bir daha okuyunuz. Ne daveti ? Kuran’a davet. Onun hükümlerini hayata hakim kılmaya davet. Eğer onun hükümlerini hayata hakim kılarsan, hayatın sebep-sonuç dişlisinde doğru şifreleri yakalarsın.

“Ey sebep-sonuç çarkı, ben müslümanım, ben Türk’üm, haydi çalış” şeklindeki dua ve yakarışlar asla bir karşılık bulamayacaktır.

Bir de şu ayete bakalım;

“Rableri onlara cevap verdi: “Ben sizden, erkek-kadın hiçbir çalışanın ürettiğini boşa çıkarmayacağım. Hep birbirinizdensiniz. Göç edenler, yurtlarından çıkarılanlar, yolumda işkenceye uğratılanlar, çarpışıp da öldürülenler var ya, onların kötülüklerini yemin olsun örteceğim. Ve yemin olsun ki onları, Allah katından bir karşılık olarak, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacağım.” Allah katındandır karşılıkların en güzeli.” Ali İmran 195

Eylemleri okuyorsunuz değil mi ?

Şu halde, ardın sıra uygun eylem, uygun bir sebep gelmeyen hiçbir dua Allah nezdinde karşılık bulmayacaktır. O’nun dünya hayatına dair kanunu / sistemi sabittir. Bu sisteme uygun davrananlar, o sistemden gereğince tepki / sonuç / karşılık alacaklardır.

Kapısı, penceresi açık bir evin sahibinin “Ey Rabbim, evimi, barkımı hırsızlardan koru” şeklindeki duası ne kadar samimiyetsizse, Kuran’ı bilmediği bir dilde, şarkı türkü dinler gibi dinleyen ve okuyan, “En mühim haber”den habersiz, anladığı dilde okuduğunda da “eskilerin masalları gibi” okuyan, duyarsız, ataperest övünçleri marifet zanneden, “çalsın ama çalışsın” gibi ahlaksız bir duruş içerisindeki bir millet için “Tanrı Türk’ü korusun” demek de o kadar samimiyetsizdir.

Millet, kahramanlığı Çanakkale’de, kurtuluş savaşında arıyor / anıyor. Ya siz ? Sizin kahramanlığınız nerede ? Millet dürüstlüğü eskilerde, Osmanlı’da, asrı saadette arıyor. Ya siz ?

Kendisi kahraman olmayan, kendisi dürüst olmayan bir milletin ataları onları kurtarabilir mi ?

Milliyetçilik; milleti “eğrisiyle, doğrusuyla” , “sevabıyla, günahıyla” , “iyisiyle, kötüsüyle” mi sevmektir, yoksa asıl milliyetçilik, iyi insanlardan oluşmuş bir millet için mi yapılır ? Kötüyü yermeyen, kötüye sahip çıkan bir milliyetçilik olabilir mi ?

Biz, “kavram ve kimlik” milliyetçisi isek, boşuna beklemeyin, Tanrı bizi korumaz.

Yok eğer, hayatın içerisinde, eylemli, onurlu, hiç kimsenin kınamasından çekinmeyen ve sadece iyilerin safında yer alan, iyilerin milletini / duruş ve yönelişini savunan bir milliyetçiliğimiz varsa şu mahakkak ki, Allah iyi hareket edenleri sever…
.
Ali Aksoy, 18.03.2009

Aşağıdaki metni nereden aldığımı sormayın, kaynak vermeyeceğim.

Şu kadarını söyleyeyim ki bundan 2700 küsur yıl önce yaşamış Yeşeya adlı bir Ademin vicdanından taşan “Gâlu belâ” seslerinden bir ses…

Hani “Elestü birabbikum” (Rabbiniz değil miyim?) diye sorulup “Gâlu belâ” (Dediler: Evet) cevabının alındığı o diyalogtaki ses… Allah’ın her Ademoğlunun ruh dünyası (iç alemi/vicdanı) ile konuşmasını temsilî olarak anlattığı ve böylece her insanda bu potansiyelin varolduğunun hatırlatıldığı vicdanın ve merhametin o evrensel sesi…

Kimin söylediğinin, nerede geçtiğinin ne önemi var?

Ramazanda tam da zamanı; ruh alemimizi dinleyelim az. İçsel dünyamıza; ruhumuzun derinliklerine yolculuğa çıkalım. Kanımca ruhlar alemi her insanın kendi içsel dünyasıdır. İçe doğru derin yolculuklar bizi ruhumuzla yani kendimizle tanıştırır. Çünkü Kur’an’da Yunan felsefesinde olduğu gibi ruh-beden ikiliği göremezsiniz. Ruh bedene girip çıkan bir şey değil. Senin ruhun seninle birlikte doğar ve seninle birlikte ölür. Ruhlar alemi de kendi iç dünyalarımız; bizden ayrı bir şey değil…

Tenhalarda kendimizi dinleyelim, iç alemimizle diyaloğa girelim, aldırış etmesek ve cevap vermesek de, orada, şahdamarımızdan daha yakın gelen yazılmamış sesler duyacağız. İşte o her gün, her saat beşere/insana sesleniştir. Kiminde vicdan azabı olur, kiminde tövbe, kiminde yakarış, kiminde de haykırış…

Yeşeya’nın metnini okurken bunları gördüm. Sürekli olarak “Aynı kandilin ışığı… Bunları bir yerden tanıyorum.” demeden kendimi alamadım.

Bakalım size de tanıdık gelecek mi?

İşte “Ey gökler dinleyin, ey yeryüzü kulak ver!” diye başlayan bölümden altını kırmızı kalemle çizdiğim yerler;

***

…

“Kurbanlarınızın sayısı çokmuş, “Bana ne” diyor Rabb; Yakmalık koç sunularına, besili hayvanların yağına doydum. Boğa, kuzu, teke kanı değil istediğim.

Huzuruma geldiğinizde avlularımı çiğnemenizi mi istedim sizden?

Anlamsız sunular getirmeyin artık.

Buhurdan iğreniyorum. Kötülük dolu törenlere, Yeni Ay, Şabat Günü kutlamalarına ve düzenlediğiniz toplantılara dayanamıyorum.

Yeni Ay törenlerinizden, bayramlarınızdan nefret ediyorum.

Bunlar bana yük oldu.

Ellerinizi açıp bana yakardığınızda gözlerimi sizden kaçıracağım. Ne kadar dua ederseniz edin dinlemeyeceğim.

Elleriniz kan dolu.

Yıkanıp temizlenin.

Kötülük yaptığınızı gözüm görmesin.

Kötülük etmekten vazgeçin.

İyilik etmeyi öğrenin.

Adaleti gözetin.

Zorbayı yola getirin.

Öksüzün hakkını verin…

Dul kadını savunun…

…

Sadık kent nasıl da fahişe oldu!

Adaletle doluydu, doğruluğun barınağıydı, şimdi ise katillerle dolu.

Şarabına (sütüne) su katıldı.

Yöneticileri asilerle hırsızların işbirlikçisi; hepsi rüşveti seviyor, hediye peşine düşmüş.

Öksüzün hakkını vermiyor, dul kadının davasını gütmüyorlar…

…

Evlerine ev, tarlalarına tarla katanların vay haline!

Sabah erkenden kalkıp içki peşinde koşanların, gece geç vakte kadar şarap içip kızışanların vay haline!

Kötüye iyi, iyiye kötü diyenlerin, karanlığı ışık, ışığı karanlık yerine koyanların, acıya tatlı, tatlıya acı diyenlerin vay haline!

Kendilerini bilge görenlerin , akıllı sananların vay haline!

Şarap içmekte sınır tanımayanların, içkileri karıştırıp içmekten çekinmeyenlerin, rüşvet uğruna kötüyü haklı çıkaranların, haklının hakkını elinden alanların vay haline!

Alev alev yanan ateş samanı nasıl yiyip bitirirse, kuru ot alevin içinde nasıl birden tutuşup yok olursa, onlar da kökten çürüyüp gidecek, çiçekleri toz gibi havaya savrulacak!

…

Diyorlar ki oruç tuttuğumuzu niye görmüyor, isteklerimizi denetlediğimizi neden fark etmiyorsun?

Bakın, oruç tuttuğunuz gün keyfinize bakıyor, işçilerinizi eziyorsunuz. Orucunuz kavgayla, çekişmeyle, şiddetli yumruklaşmayla bitiyor.

Bugünkü gibi oruç tutmakla sesinizi yükseklere duyuramazsınız.

İstediğim oruç bu mu sanıyorsunuz?

İnsanın isteklerini denetlediği gün böyle mi olmalı?

Kamış gibi baş eğip çul ve kül üzerine mi oturmalı?

Siz buna mı oruç, Rabb’i hoşnut eden gün diyorsunuz?

Benim istediğim oruç; Haksız yere zincire, boyunduruğa vurulanları salıvermek, ezilenleri özgürlüğe kavuşturmak, her türlü boyunduruğu kırmak değil mi?

Yiyeceğinizi açla paylaşmak değil mi?

Barınaksız yoksulları evinize alır, çıplak gördüğünüzü giydirir, yakınlarınızı gözetirseniz ışığınız tan yeri gibi ağıracak, çabucak şifa bulacaksınız…

Doğruluğunuz önünüzden gidecek, Rabb’in yüceliği artçınız olacak, o zaman yardım çağrılarınızı Rabb cevaplayacak, feryat ettiğinizde “İşte buradayım” diyecek!

Eğer boyunduruğa, başkalarını suçlamaya, kötü konuşmalara son verirseniz, açlar uğruna kendinizi feda eder, yoksulların ihtiyaçlarını karşılarsanız ışığınız karanlıkta parlayacak, karanlığınız öğlen gibi olacak!

Rabb her zaman size yol gösterecek, kurak topraklarda sizi doyurup güçlendirecek. İyi sulanmış bahçe gibi, tükenmez su kaynağı gibi olacaksınız.

O zaman Rabb’den zevk alacaksanız!

Halkınız eski yıkıntıları onaracak, geçmiş kuşakların temelleri üzerine yeni yapılar dikeceksiniz. “Duvardaki gedikleri onaran, sokakları oturulacak hale getiren” denecek sizlere…

…

Adalet püskürtüldü, doğruluk bizden uzak duruyor.

Çünkü gerçek kent meydanında sendeleyip düştü.

Dürüstlük aramıza giremez oldu.

Hiçbir yerde gerçek yok.

Kötülükten çekinen soyuluyor!”

***

İyi de diyeceksiniz, bugün bu sözlerin muhatabı kim?

Ben, sen, o… Biz, siz, onlar; hepimiz!

Kimse arkasına bakmasın bence.

Günümüzü öyle bir anlatıyor ki ancak bu kadar olur.

Demek aklın yolu bir ve vicdanın dilini tercümeye gerek yok!

Özellikle kurban ve oruç ile ilgili söyledikleri dikkatinizi çekmiştir. Ne kadar da özü hatırlatan, dinin esas mesajını haykıran sözler değil mi? En azından şu günlerde Ramazan meddah ve kıssacılarından fenalık gelmeye başlayanlara iyi gelir diye düşündüm (!).

Demek ki, onun zamanında da ortalığı kıssacılar, törenler, buhurlar, tılsımlar, sırlar, kandiller, mevlitler, ritüeller, kuzular, danalar, tekeler, keseler, altınlar, akçeli işler kaplamış ki Yeşaya’nın “Yaşayan Tanrısı” adeta çığlık atıyor: “Buhurdan iğreniyorum. Kötülük dolu törenlere, kutlamalara, toplantılara dayanamıyorum. Törenlerinizden, bayramlarınızdan nefret ediyorum. Besili hayvanların yağına doydum. Boğa, kuzu, teke kanı istemiyorum artık! Ev üstüne ev, tarla üstüne tarla alanların vay haline! Yiyeceğini açla paylaşmayanın vah haline! Zincire vurulanları salıverin, ezilenleri özgürlüğe kavuşturun, her türlü boyunduruğu kırın, öksüze, yoksula, çıplağa, dul kadına sahip çıkın; budur istediğim!”

İncir ağacının altında, Zeytin Dağı’nın eteğinde, Tur dağının yamacında ve Beledi’l-Emin’in sokaklarında yükselen “o seslere” ne kadar da benziyor!

“Diri diri toprağa gömülen kız çocuklarının suçu neydi?” diye haykıran, “Komşusu açken tok yatan bizden değildir” diyen, “Yemek kabını sünnettir diye iyice sıyırmaya çalışacağına, içindekini başkasıyla bölüş, asıl o zaman sevap işlemiş olursun ey yüreksiz Ferisi!” diye çıkışan “o seslere” nasıl da benziyor, değil mi?

Sanki “aynı kandilin ışığıyız” diye bağırıyorlar…

Ve selâmun ale’l-mürselin…

Recep İhsan ELİAÇIK

“İhlas” gibi İslamî bir kavramın ardına sığınarak holding olan gurup, Müslümanlardan “Sizin de bir televizyonunuz olsun” diye yardım toplamıştı. Bu yardımlarla TGRT televizyonu kurulmuştu. Gariban Müslümanlar “Bizim de bir televizyonumuz olacak diye ne fedakarlıklara katlandılar, bir bilseniz. Örnek istiyorsanız, alın önceki bir yazıma gelen onlarca benzeri mesajdan sadece biri. Samsun Tekkeköy’den Zeki Selen Beyefendi yazıyor:

“Bugünkü yazınızı okudum, teşekkürler. Malesef o malum tv için üç yıllık gazeteyi peşin alan bir öğretmenim. 1990′da salya sümük izliyorduk, Allah’ım bize bu güzel günleri de gösterdin diye ellerimiz duada idi. Ahmaklığı kabul etmiyorum, biz haklıydık, susamıştık, yalnız bizim susamışlığımızı mal devşirmeye dönüştürenlerin dünya ve ahirette zelil olması için Allah’ımıza havale ediyoruz, hakkımızı helal etmiyoruz. Gör bak neler olacak…… tı…. oldu da….”

Basında, Enver Ören’in, Müslümanlardan toplanan parayla kurulan TGRT’yi, Rupert K. Murdoch adlı Yahudi medya patronuna sattığı haberleri yer aldı. Yasal olarak yabancıya satış mümkün olmadığı için, bu satış yerli bir ‘emanetçi’ üzerinden yapılmış. Murdoch, dünyanın her tarafında onlarca televizyon, gazete ve dergisi olan bir basın tröstünün sahibi. Soros nasıl ki ABD’nin İslam’a karşı savaşının mali ayağını yürütüyorsa, Murdoch da medya ayağını yürütüyor. Bu savaşın çelik çekirdeği olan Neo-Con takımıyla birlikte çalışıyor.

Aynı guruba ait olan Türkiye Gazetesi’nde “Bir Bilen” rumuzuyla yazan merhum emekli Albay ve şeyh Hüseyin Hilmi Işık, “Saadet-i Ebediye” adlı kerameti kendinden menkul ilmihalindeki ölçülere uymayan Müslüman alimleri, aydınları ve yazarları “İngiliz ajanı” ilan etmeye bayılırdı. Bunu tasavvuf edebi ve hoşgörüsüyle nasıl barıştırırdı, orasını bilmem. Fakat şimdi, manevi babası olduğu TGRT, İngiliz-Amerikan-İsrail ajanlarının sesi oldu. “Her şey aslına döner” mi diyelim, yoksa “Bu ne perhiz, bu ne turşu” mu?

Turşu’nun keskini daha önce kurulmuştu. Hilmi Işık’ın torunu, Enver Ören’in oğlu Mücahid Ören, Amerikan değerlerine bağlı kalacağına yemin ederek törenle Amerikan vatandaşlığına geçecekti. Böylece Şeyh’in ve cemaatinin “Amerika büyük şeytan” diyen karşı mezhepten bir isme can düşmanlığının gerçek nedeni, yıllar sonra anlaşılmış oldu.

Saadet-i Ebediye adlı “Felaket-i Ebediye” üzerine daha önce yazmıştım. Bu kitapta, İslam medeniyetinin yetiştirdiği büyük üstadlara fütursuzca nasıl çamur atıldığının örneklerini, sayfa numaralarıyla vermiştim. Mesela, “Felaket-i Ebediyye”de Tekbirimizin büyük bestekarı Itri Efendi’ye bile çamur atılıyor, “dine bid’at karıştırmakla” itham ediliyordu. Itri’nin Tekbire musiki katmasını bid’at sayanlar, Müslümanların parasıyla kurulan televizyonun ekranına etini teşhir ederek geçinen hatunları dizmekte beis görmedi.

Felaket-i Ebediye, İslam semasının yetiştirdiği büyük alim, davetçi, hareket adamı ve şehitlere çamur atma yarışında öyle pervasız, öyle cüretkar davranıyordu ki, Kur’an şairimiz Mehmet Akif bile bu çamur furyasından kurtulamıyordu. Mehmet Akif, “Felaket-i Ebediyye” yazarına göre “imanlı kalplerde nefret hasıl etmekte” imiş? Breh, breh, breh!..

Bu gurubun gazetesinde yüzyılımızın en büyük alimlerinden Muhammed Hamidullah’ı tekfir eden “Mösyö Hamidullah” yazılarını hatırlayınız. Ey millet! Duyduk duymadık demeyin, Hamidullah gibi yüz yılın yüz akı bir alimi “kafir” ilan edenler, kafirlerin en azılısıyla iş tuttular.

71 Yaşındaki Bursalı Rıdvan Dede, İhlas Finans’ta batırılan parasından kefin parası istemiş ve haykırışı manşetleri süslemişti: “Allah’tan kork Enver, ölüyorum!” İhlas Finans’ta parası batan 226.000 (iki yüz yirmialtı bin) kişinin hakkı dirilerin hakkı. Bu, hepimize ibret olsun: Demek ki, ölülerin hakkını yiyen, dirilerin de hakkını yiyor.

Seyyid Kutup gibi bir şehidi Tekfir edecek, Hasan el-Benna gibi bir İslam davetçisini dalaletle suçlayacak kadar şaşırmış bu akla, Allah’ın bir şamarı mıydı bütün bunlar.

“Onlar, peygamberlerden sonra seçilenler sınıfındandır.”

Bu söz, İhas gurubunun yıllar önce piyasaya sürüp, tıpkı Felaket-i Ebediye gibi binlerce nüshasını bedava dağıttığı, yanlışı daha isminden başlayan Evliyalar (!) Ansiklopedisi isimli “İftiralar Ansiklopedisi”nin Enver Ören imzalı önsözünden. “İftiralar Ansiklopedisi” hakkında bir şeyler yazmaya kitabın önsözünden başlamak istedim, ama ilerlemek ne mümkün. Daha ilk sayfasında karşılaştığım şu yukarıdaki lakırdı üzerine değil bir, on yazı bile az gelir. Müslümanların akidesinde seçilmiş olan sadece peygamberlerdir. Seçilmişten kasıt, “Allah’ın seçmiş olduğu”dur. Peki, Allah’ın birini seçtiğini kim söyler? Yine Allah, değil mi? Bunun yolu da vahiydir. Eğer seçen Allah seçtiğini vahiy yoluyla bildirmemişse, birilerinin başka birileri için “seçilmiş” demesi, ne demektir? İşte böyle.

Ansiklopedi tam bir “iftiralar kitabı”. Yüzlerce arifi yücelteyim derken yapılan “sevimli iftiraların” yanında, onlarca İslam büyüğünü de en ağır ithamlarla suçlayan, hakaret eden, kafirlikle ve sapıklıkla itham eden bir “muzır neşriyat”. Tam poşetlik bir iftiraname.

Buradan ilgililere açık çağrı: Bari Müslümanların camilerinden kaldırın bu “İftiralar Ansiklopedisi”ni de, cinayete ortak olmayın.

MUSTAFA İSLAMOĞLU

Osman Ünlü’nün her fırsatta reklamını yaptığı KİTAPTAN ALINTILAR (Hakîkat Kitâbevi / Doksan sekizinci Baskı)

KURAN’I BİR TEK HZ. PEYGAMBER ANLAR. HATTA CEBRAİL’E DE O ÖĞRETMİŞTİR.

Kur’ân-ı kerîmin ma’nâsını, yalnız Muhammed “aleyhisselâm” anlar. Başka kimse, tâm anlıyamaz. (s.44)

(…) hattâ Cebrâîl “aleyhisselâm” dahî, Kur’ân-ı kerîmin ma’nâsını, esrârını, Resûlullaha sorardı. (s.45)

KURAN’IN MEALİNİ OKUMAK, ANLAMAK CAİZ DEĞİLDİR. YALNIZ ARAPÇASI OKUNMALIDIR.

Kur’ân-ı kerîmi başka harflerle veyâ tercemesini yazmak, okumak, öğrenmesini kolaylaşdırır demek doğru değildir. Kolay olsa bile, câiz olmasına sebeb olamaz. (s.48)

DİŞİ DOLGULU HANEFİLER CENABETTİR.

Hanefî mezhebinde dişlerin arası ve diş çukuru ıslanmazsa gusl temâm olmaz. Bunun için, diş kaplatınca ve doldurunca, gusl abdesti sahîh olmaz. insan cenâbetlikden kurtulmaz. (s.133)

KURAN’I ALİMLERDEN BİRİNİN OKUDUĞUNUN DIŞINDA OKUYAN KAFİRDİR. ONU DÖĞMEK GEREKİR

Eshâb-ı kirâmdan birinin okuduğu bildirilmiyen bir okumaya (Kırâet-i şâzze) denmez. Böyle okuyanı habs etmek, döğmek lâzımdır. Din âlimlerinden hiçbirinin okumadığı şeklde okumak, ma’nâyı ve kelimeleri bozmasa bile, küfrdür. (s.47)

TASAVVUF MÜZİĞİ İLE UĞRAŞAN ZINDIK KAFİRDİR.

İslâmiyyetde müzik, çalgı yokdur. Son zemânlarda işitilen (Tesavvuf müziği) sözünün islâmiyyetde yeri olmadığı anlaşılıyor. Harâma halâl diyenin kâfir olacağı bildirildi. Bunun için, harâmı ibâdete karışdıranın, hem kâfir olacağı, hem de islâmiyyeti yıkmak, bozmak için uğraşan zındık olacağı hâtıra gelmekdedir. (s.721-722)

İMAM-I AZAM BU DİNİN ASIL PEYGAMBERİDİR.

Ebû Hanîfenin kıyâsı doğru değildir diyen kâfir olur. (s.467)

HZ. İSA DA HANEFİ MEZHEBİNDENDİR.

Îsâ “alâ nebiyyinâ ve aleyhissalâtü vesselâm” gökden inip, imâm-ı a’zam Ebû Hanîfe mezhebine uygun ictihâd edecek, onun halâl dediğine halâl diyecek, harâm dediğine harâm diyecekdir. (s.106)

RAMAZAN ORUCU 32 GÜNE ÇIKTI.

Ramezânın takvîmlere veyâ mezhebsiz memleketlere uyarak başlatıldığı yerlerde, bayramdan sonra, iki gün kazâ orucu tutmak lâzımdır. (s.316)

MEZHEBE GİRMEYEN KAFİR GİBİ BİŞEYDİR MUTLAKA CEHENNEME GİRECEKTİR.

Dört mezhebden birinde olmıyan kimsenin îmânı bozulur. Yâ, (bid’at sâhibi), ya’nî sapık müslimândır. Yâhud, mürted olur. Bunun her ikisi de, tevbe etmeden ölürse, muhakkak Cehenneme girecek, ateşde yanacakdır. (s.445)

İSKAT VE DEVİRİ KABUL ETMEYEN KAFİRDİR.

Ehl-i sünnet âlimlerinin üstünlüklerini anlıyamayan ve mezheb imâmlarımızı da, kendileri gibi hayâl ile konuşuyor sanan ba’zı kimselerin, (islâmiyyetde iskât ve devr yokdur. iskât, hıristiyanların günâh çıkartmasına benziyor) gibi şeyler söylediklerini işitiyoruz. Bu gibi sözleri, kendilerini tehlükeli duruma düşürmekdedir. Çünki, Peygamber efendimiz, (Ümmetim dalâlet üzerinde birleşmez) ve (Mü’minlerin güzel gördüğü şey, Allah indinde de güzeldir) buyurdu. Bu hadîs-i şerîfler, (Berîka)nın 94. cü sahîfesinde yazılıdır ve devr yapmanın elbette doğru olduğunu gösteriyor demekdedir. Devr yapmağa inanmıyan, bu hadîs-i şerîflere inanmamış olur. İbni Âbidîn, vitr nemâzını anlatırken, (Dinde zarûrî olan, ya’nî câhillerin de bildikleri icmâ’ bilgilerine inanmıyan kimse, kâfir olur) buyuruyor. (s.1019)

EVLİYAYA ADAK ADAMAK CAİZDİR.

Şarta bağlı olarak Evliyâya adak yapmak da, kendini, günâhı çok, düâ etmeğe yüzü yok bilerek, mubârek birini vesîle edip, Allahü teâlâya yalvarmak demekdir. Meselâ (Hastam iyi olursa veyâ şu işim hâsıl olursa, sevâbı (Seyyidet Nefîse) hazretlerine olmak üzere, Allah için, üç Yasîn okumak veyâ bir koyun kesmek nezrim olsun) deyince, bu dileğin kabûl olduğu çok tecribe edilmişdir. Burada, Allahü teâlâ için Kur’ân-ı Kerîm okunup veyâ koyun kesip, sevâbı seyyidet Nefîse hazretlerine bağışlanmakda, onun şefâ’ati ile, Allahü teâlâ, hastaya şifâ vermekde, kazâyı, belâyı gidermekdedir. (s.479)

Mektubattan bir çok alıntı yaptıkları ilmihallerinde nedense 453. Mektubun bir kısmını alıp aşağıdaki kısmını yazmamışlar:

Kadınların, meşayih niyeti ile oruç tutmaları da böyledir. Bunların isimlerini ekseriyetle kendiliklerinden uydururlar; onların niyeti ile de oruç tutarlar. Her gününün iftarı için, hususi bir vaziyet tayin ederler. Oruç için de, günler tayin ederler. Taleplerini ve maksatlarını da bu oruçlara bağlı kılarlar. Bu oruçlar sebebi ile, o meşayihten hacetlerinin yerine gelmesine talep ederler. Sanırlar ki, işlerinin yerine gelmesi onlardandır. Böyle bir fiil, Allah’ın ibadetinde başkasını ortak etmektir. Ona ibadet yolu ile hacetlerin talebini başkasından yapmaktır. Üstte anlatılan fiilin şenaatini bilmek gerek. Bir hadis-i kusdisede şöyle geldi: “Oruç benim içindir; onun mükâfatını ben veririm.”

(…) Bu şeni (alçakça) fiili izhar ettikleri zaman, bazı kadınlar der ki: -Biz, bu oruçları Allah için tutarız. Ancak, onun sevabını meşayihin ruhlarına hediye ederiz.

Böyle bir söz, onlardan gelen hile yoludur. Eğer bu sözlerinde doğru iseler; oruç için günlerin tayinine ne hacet? Hususi taam vermek, iftarda çeşitli şeni vaziyetlerin tayinine neden gerek duyulur?

Onlar, çok kere, iftar vaktinde haram işler irtikâb ederler. Haram olan bir şeyle de oruç açarlar. Hiç de muhtaç olmadıkları halde, dilenirler ve o dilenerek aldıkları ile oruç açarlar. Sanırlar ki, hacetlerinin yerine gelmesi, bu haramı irtikâbına bağlıdır.

Üstte anlatılan manada yapılan işler aynen dalâlet olup, şeytanın aldatmacalarıdır. Allah korusun.

(Mektubat-ı Rabbani/453. Mektup)

ÖLÜLERİN RUHLARI ANDIĞIN YERDE BİTER ve YARDIM İSTEYENE YARDIM EDER

Melekler ve Peygamberlerin “aleyhimüsselâm” ve Evliyânın rûhları ve Sâlih mü’minlerin rûhları, herkim nerede ve ne zemânda ve her ne hâlde çağırırsa, orada bulunur, yardım ederler. Hızır aleyhisselâmın, sıkıntıda olanların imdâdına yetişmesi böyledir. Fahr-i âlemin “sallallahü aleyhi ve sellem”, ümmetinin her birine, hele ölüm zemânında, imdâda yetişmesi de böyledir. Azrâîl aleyhisselâm, rûh [cân] almak için her ânda, her yere gelmesi de, böyledir. Her Mürşid-i kâmilin, talebesine yetişmesi de böyledir ki, bunlar zemânı ve mekânlıdır. (s.743)

***

Ayrıca kitaplarının sonunda Muhammed aleyhisselam’ın hakkı için diye başlayıp kendi hocalarının isimlerinin bir bir sayıldığı uzunca bir dua var. Üstelik bu duanın ismi de “tevhid duası” (Bak. s.1248)

KİTABIN ARTILARI

Kendi görüşlerini çürüten bir hadisi de kitaplarına yazabilmişler:

Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” uzak memleketlere gönderdiği Eshâb-ı kirâma, karşılaşacakları mes’elelerde, Kur’ân-ı kerîmin hükmü ile hareket etmelerini, Kur’ân-ı kerîmde bulamazlar ise, hadîs-i şerîflerde aramalarını, burada da bulamazlar ise, kendi re’y ve ictihâdları ile amel etmelerini emr buyururdu. Kendilerinden dahâ âlim, dahâ yüksek olsalar bile, başkalarının fikr ve ictihâdlarına tâbi’ olmakdan men’ ederdi. Hiçbir müctehid ve Eshâb-ı kirâmdan hiçbirisi “radıyallahü teâlâ anhüm ecma’în” başkalarının ictihâdlarına bozuk demedi. Kendilerine uymıyanlara, fâsık ve sapık gibi kötü şeyler söylemedi. (s.49)

Zor da olsa arada güzel şiirler bulabilirsiniz:

Kıl nemâzı, elin harâma salma,

Çok yaşarım, dünyâ hep kalır sanma!

Beş nemâza sarıl, gençlik çağında!

Ekdiğini biçersin, Cennet bağında.

İki kişi ölümü hâtırlamaz,

Harâm işler, biri de nemâz kılmaz!

Birgün gelir, tutmaz olur bu eller,

Söyliyemez, Allah demeyen diller!

Ayrıca her müslümanın bilmesi gereken (!) aşağıdaki şeyleri de öğrenebilirsiniz:

Kıble açısının formülü nasıl hesaplanır.? (s.170)

Atom bombası nasıl yapılır? (s.560)

Lazer ışığı nasıl elde edilir? (s.559)

Bira imal etme tarifi (s.625)

Çeşitli hastalıklar ve tedavileri (s.652)

Hicri yılı miladi yıla çevirme formülü (s.358)

Madde üzerinde yeni bilgiler (s.971)

BAZI AYET/HADİS YORUMLARI

Nisâ sûresinde, (Bir işde anlaşamazsanız, bu işin hükmünü Allahdan ve Resûlullahdan anlayınız!) meâlindeki ellisekizinci âyet-i kerîme, (Bir işde anlayamazsanız, bu işin nasıl yapılacağını, âlim olanlarınız Allahın kitâbından ve Resûlullahın sünnetinden anlasınlar. Âlim olmıyanlarınız ise, âlimlerin anladıklarına uyarak yapsınlar) demekdir. Görülüyor ki, bu âyet-i kerîme, mezheb imâmlarını taklîd etmeği emr etmekdedir. (s.120)

Hadîs-i şerîfde, (Lâ ilâhe illallah ehline kâfir demeyiniz! Bunlara kâfir diyenin kendisi kâfir olur) buyuruldu. Bu hadîs-i şerîf, (Lâ ilâhe illallah ehli) ya’nî (Ehl-i kıble) olan kimse, icmâ’ ile ve zarûrî olarak bildirilmemiş inanılacak şeylerde ma’nâsı açıkca anlaşılamıyan nassları yanlış te’vîl ederek, Ehl-i sünnetin doğru yolundan ayrılınca veyâ başka bir büyük günâh işleyince kâfir olmaz demekdir. (s.408)

Şu sözüyke sanki kendisini tarif ediyor: (…) Zevallı hoca, îmân için olan hadîs-i şerîfleri, mezhebler için zan etmiş (s.465).

Allahü teâlâ, mezheblerin birleşdirilmesini değil, ayrı olmalarını istiyor. Böylece, islâm dînini kolaylaşdırıyor. Âl-i imrân sûresinde, yüzüncü âyetinde meâlen, (Ey îmân edenler! Allahın dînine sarılınız. Birbirinizden ayrılmayınız!) buyurulmuşdur. (s.464)

(…) Bu mezhebsiz din adamı, kitâbının bir sahîfesinde, (Cenâb-ı Hak ve Resûlü, hiç kimseye, ümmetden birinin mezhebi ile mezheblenmeği ve dinde onu taklîd etmeği emr etmemişdir) diyerek, Kur’ân-› kerîme de iftirâ ediyor. Çünki, Mâide sûresi, otuzbeşinci âyetinde meâlen, (Allahü teâlâya yaklaşmak için, vesîle arayınız!) buyuruldu. Enbiyâ sûresinde, (Bilmediklerinizi, bilenlerden sorup öğreniniz!) meâlinde âyet-i kerîme vardır. (s.466)

Bunlar kibirde o kadar ileri gitmişler ki şu sözleri yazarken dahi kendilerini tarif ettiklerini düşünemiyorlar:

Şimdi, âlim olmıyanlar, çeşidli maksadlarla, din kitâbları yazıyor ve âyet-i kerîme ve hadîs-i şerîflere, çala kalem, ma’nâlar verip, Allahü teâlâ böyle söylüyor, Peygamber “sallallahü aleyhi ve sellem” böyle emr ediyor, diyorlar. islâmiyyeti oyun hâline sokuyorlar. Böyle din kitâblarını almamalı, okumamalıdır. (s.83)

Türkiye’de, herhangi bir kahvehaneye gidin, yandaki masadan, ortalama bir vatandaşın şöyle dediğini duyabilirsiniz; “Ne demiş Cenab-ı Hak; ‘Kul hakkıyla karşıma gelme!”

Nerede demiş? Hangi ayette demiş? diye itiraz etmenize gerek yok, çünkü bu söz, tam da Kur’an’ın ruhununun Müslüman halk muhayyilesinde yoğrularak dile gelmiş ifadesidir.

Türkçe’de deyim haline gelmiş böyle sözler çoktur; “Harama uçkur çözme”, “Tüyü bitmemiş yetimin hakkını yeme”, “Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste”, “Kula bela gelmez Hak yazmadıkça; Hak bela yazmaz kul azmadıkça” gibi…

Bunların her biri aslında birer ayettir.

Hele “Kul hakkıyla karşıma gelme” sözü, tümüyle Kur’an’ın ruhunu yansıtır.

Burada şu denmek istenir; “Sakın kul hakkı yeme çünkü Allah kul hakkı yemeyi affetmez.”

Kimi dinî cemaat ortamlarında ise şu ayet popülerdir; “Allah şirk dışında bütün günahları affeder.”

Peki, Allah’ın “Affetmem” dediği suç ve günah hangisidir?

Acaba Allah, kendine karşı işlenen günaha mı (şirk), yoksa insanların birbirine karşı işlediği günaha mı (kul hakkı) “Affetmem” demektedir?

***

Bu, şunun için önemli…

Mesela, devlet, kendine karşı işlenen “devletin manevî şahsiyetini tahkir ve tezyif” gibi suçları affetmiyor da insanların birbirine karşı işlediği adam öldürme, hırsızlık, yolsuzluk, gasp, tecavüz gibi suçları affedebiliyor.

“Devlete karşı suç (şirk!) affedilmez, gerisi önemli değil” diyen siyasi anlayışla, “Allah’a karşı şirk affedilmez, gerisi önemli değil” diyen dinî anlayış arasında bir paralellik ve mantık birliği var.

Böylesi bir siyasî anlayışın aslında dinî anlayıştan yani Tanrı ve devlet tasavvurundan türediğini (kaynaklandığını) düşünüyorum.

Çünkü Emevî, Abbasî, Selçuklu, Osmanlı ve T.C devlet tasavvurları tek bir tarihsel zaman süreci içinde “görüngü” değişikliğine uğramış ve fakat Tanrı ve devlet anlayışları hiç değişmemiş…

Asıl “derin devlet” de budur.

Bunun değişmesi için “derine” inilmesi; Tanrı ve devlet tasavvurlarının sorgulanması gerekmektedir.

***

Şimdi, işin köklerine inelim bakalım durum gerçekten öyle mi?

Kur’an’da 324 yerde “zulüm”, 174 yerde de “şirk” kavramı geçer.

Zulüm “ötekine haksızlık yapmak”, şirk de “Allah’a ortak koşmak” demek…

Kur’an’da bu iki kavramın nerede ve nasıl kullanıldığına baktığımızda, ikisi hakkında da “affetmez” dendiğini görüyoruz.

Mesela; “Zulmedenleri Allah affetmez ve onlara bir yol da göstermez.” (Nisa; 4/168) ve “Allah ortak koşanları affetmez, bundan başka dilediğini (layık gördüğünü) affeder.” (Nisa; 4/48).

Bununla ne kastedildiğini anlamak için Kur’an’ın Kur’an ile tefsirine gittiğimizde ötekine karşı “zulüm” ile ilgili bir affın olabildiğine dair başkaca bir açıklama göremezken, Allah’a karşı “şirk” ile ilgili affın olabildiğine dair şu ayeti görüyoruz;

“Kendilerine apaçık deliller gelmesinin ardından tuttular buzağıyı tanrı edindiler. Biz bunu da affettik ve Mûsâ’ya apaçık bir güç ve yetki verdik.”

Keza Kur’an’da zulmün üç anlamda kullanıldığını görüyoruz; Allah’a karşı haksızlık, kendi nefsine karşı haksızlık ve öteki (insanlara) karşı haksızlık…

Buradan ilk ikisi için tek yanlı af ve mağfiret yolunun açık, ancak üçüncüsü için hakkını yediği kişiden daha dünyadayken helallik dilemedi ve bunu sonraki davranışları ile de ispat etmedi ise tek yanlı af ve mağfiret yolunun kapalı olduğunu görüyoruz.

Yani tabiri caizse “Bana veya kendi nefsinize karşı işlediğiniz suçları affedebilirim, ama kul hakkı ile karşıma gelmişseniz sizi ben bile kurtaramam. Bu, kurtarmaya gücüm yetmediğinden dolayı değil; kullarıma (insanlara) gösterdiğim saygı ile hak ve özgürlüklerin katımdaki değerinden dolayı böyledir.” denmek isteniyor.

Bunu şu tür ayetlerden çıkarıyoruz;

“İnsanlara zulmedenlere ve yeryüzünde zorbalık yapanlara yol yoktur. Onlara elem dolu azap vardır.”

“Senin Rabbin, halkı birbirine iyilik, güzellik, doğrulukla muamele ettikçe bir beldeyi zulüm (şirk) sebebiyle helak etmez, olacak şey değil!”

Yani: Allah, birbirlerine dürüst davrandıkları, aralarındaki muameleleri düzgün yaptıkları sürece yani birbirlerine zulmetmedikleri sürece bir beldenin halkını, örneğin sırf inkar etmeleri veya şirk koşmaları yüzünden helak etmez…

Razi, ayette geçen “zulüm”ün şirk anlamında kullanıldığını söyler ve buna şu ayeti örnek gösterir; “Şirk en büyük zulümdür; kuşku yok” (Lokman; 13). Ve ekler: Çünkü Allah’ın hakları (hukukullah) hoşgörü ve kolaylığa dayanır. Fakat insanların hakları (hukuku’l-ibad) inceden inceye elemeye ve sıkı tutmaya dayanır. Nitekim bir hadiste “Hâkimiyet küfürle devam eder ama zulümle devam etmez” buyurulmuştur (Razi).

Razi’nin dediği gibi aksi halde ayette çelişki ortaya çıkıyor. Çünkü iyilik, güzellik, doğruluk üzere olanlar (muslihun) zaten zulümden kaçınmış olanlardır. Demek ki bu ayetteki zulüm şirk anlamındadır. Burada Allah’ a karşı işlenen suç (şirk) ile insanların birbirine karşı işledikleri suçlar karşılaştırılmakta ve “Siz asıl birbirinize karşı davranışlarınıza bakın, Bana karşı davranışınız Bana kalmış.” denmek istemektedir.

Keza şu ayetler de bunu teyid ediyor; “Zulmedenlerin mazeret beyan edip yola gelmeleri için o gün artık çok geç!” (Rum; 57), “O, dilediği kimseyi sevgi ve merhametine alır zalimlere ise elem dolu bir azap hazırlamıştır.” (İnsan; 77/31).

Yine Kur’an’da insanlara önderlik etmenin ölçüsünün soy sop değil; adalet-zulüm ölçütü olduğunu görüyoruz;

“Bir zamanlar, Rabbi İbrahim’i bir takım olaylarla sınamış, kendini ispat edince ‘Ben seni insanlara önder yapacağım.’ demişti. ‘Soyumdan da önderler yap.’ deyince Allah, ‘Zalimler önder olamaz’ buyurmuştu.” (Bakara; 2/124). (Hud; 11/117) (Şura; 42/42) (Nisa; 4/53)

Yani: Ey “Tanrı ile yürüyen”in (İsrail) torunları olduklarını iddia edenler! Keza Ey “Allah’a kulak veren”in (İsmail) torunları olduklarını iddia edenler! Ey “Sevgi ve merhametin babası”nı (Ebrahim) ataları olarak kabul edenler! Dinleyin: Allah İbrahim’i sizden iki bin yıl önce tıpkı bu yetim Muhammed (s.a.v) gibi doğruluk ve dürüstlük (el-emin) üzere buldu. Onun Allah’ın yani vicdanın ve merhametin evrensel sesi olabileceğini gördü. Buna lâyık olduğunu gösterdi. İbrahim’le birlikte büyük bir yürüyüş başlattı. Onu iyilik ve adalet timsali olarak insanlığa önder yapacağına söz verdi. İbrahim soyumu da önder yap diye talepte bulununca ona, iyilik ve adalet yolundan ayrılanlar, zalimler önder olamaz dedi. Bu nedenle yeryüzünde seçilmiş bir soy yoktur. Kim iyilik ve adaleti ayağa dikerse, kim vicdan merhametin sesi olursa, kim doğruluk, dürüstlük yolunda yürürse ancak onlar insanlığa öncülük etmeye lâyıktır. Soyunuzla övünmeyi bırakın. İsrail oğulları veya İsmail oğulları olmak sizi kurtarmaz. Nitekim siz İsrail oğulları “Allah ile yürüyüşü” terk ettiniz; kuruntularınızla, vehimlerinzle yürüyorsunuz. Siz İsmail oğulları da “Allah’a kulak vermeyi” bıraktınız; Kâbe’yi putlarla doldurup Lat’a, Menat’a, Hubel’e kulak veriyorsunuz. Şu halde sevgi ve merhametin babası İbrahim’in yolunu sürdüren, küllenmiş o köze yeniden üfleyen işte şu aranızdaki yetim Muhammed (s.a.v) dir. Artık sevgi ve merhametin yeni sesi budur. Kuruntularınızı bir kenara bırakıp söylediklerine kulak verin, onun yürüyüşüne katılın…

Yine zulmedenlerden başkasına düşmanlık beslenemeyeceğini, dahası “savaşın” yegane sebebinin inkar, şirk veya başka dine mensup olma değil; baskı, zulüm ve zorbalık olduğunu okuyoruz;

“Hiçbir fitne (zulüm ve zorbalık) kalmayıncaya ve din (adalet) Allah için sağlanıncaya kadar onlarla savaşın. Şayet vazgeçerlerse zalimlerden başkasına düşmanlık yoktur

Yani: Halka eziyet eden, insanları baskı ve zulüm altında inleten, bundan vazgeçmeye niyetli olmadığını da her defasında ispat eden zorbalara anladığı dilden cevap vermeniz gerekiyor. Barış için gerekirse savaşmaktan çekinmemelisiniz. Unutmayın, savaşın bir tek sebebi vardır; baskı, zulüm ve zorbalık… Bunun dışında kimseye durduk yere saldırmayın…

Bu ayet bu şekilde yorumlanmazsa “Dinde zorlama yoktur” (Bakara; 2/256) ilkesi ile çelişilmiş olur. Zira fitnenin (zulüm ve zorbalık) zıddı adalettir.

***

Görülüyor ki Kur’an “zulüm” kavramına olağanüstü bir vurgu yapıyor. “Şirk en büyük zulümdür” demesinden de anlaşılacağı gibi, zulmü şirkten daha büyük bir suç ve günah olarak görüyor. Yeryüzün önderliğini (devlet, siyaset) ve savaşın yegane meşru sebebini buna bağlıyor. Ve nihayet ahirette affedilmeyecek yegane suç ve günahın da “zulüm” olduğunu söylüyor.

Zulüm kavramına kısaca “bir hakkı yerinden oynatmak; kul (insan) hakkı yemek” diyoruz. Adalet de yenen hakkın iadesi, yerine konması oluyor. Onun için tarih boyunca vahyolunan şeriatlar (hukuk) insanların canlarını, mallarını, akıllarını, nesillerini, dinlerini, ırz ve namuslarını koruma altına alıcı hükümler vazediyor. Dünyanın bununla ayakta durabileceğini, insanlığın, bu sayede, insanlıktan çıkmadan yoluna devam edebileceğini hatırlatıyor.

Demek ki Allah, kendine karşı işlenen suçlar dahil tüm günahları layık gördüğüne (dilediğine) affedeceğini söylüyor. O’nun merhametinden başka bir şey bu hususta kurtarıcı değildir.

Fakat kul hakkı yemeyi (zulmü), hakkı yenene sormadan affetmeyeceğini ısrarla hatırlatıyor. Bu hususta hakkı yenene (mazluma, mağdura) hem dünyada hem ahirette yetki (insiyatif) verdiğini, çünkü hak sahibinin o olduğunu söylüyor.

Bunun için de “Kul hakkıyla karşıma gelme” diyor.

Demek ki “Mazluma dini sorulmaz”, “Mazlumun ahından arş çatlar”, “Mazlumun bedduasından sakının, Onun ile Allah arasında perde yoktur”, “Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste” diye boşuna denmemiş. Tabiri caizse Kitap’ın “ciğerinden” konuşan sözler bunlar…

Demek ki “Kul hakkıyla karşıma gelme” diyen vatandaş acayip derinden konuşuyor. Gerçi “Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında/ Ne sen bunun farkındasın ne polis farkında” vaziyetlerinde, ama olsun o kadar…

İşlediği zulüm ayyuka çıkanların vay haline !

Ömrü kul hakkı yemekle geçenlerin vay haline !

Yazar : R. İhsan ELİAÇIK 16 06 2008

Sorumluluk, akıl sahiplerinin hür iradeleriyle yapmış olduklarından mesul tutulmalarıdır. Diğer bir ifadeyle, akıl sahiplerinin hür iradeleriyle yaptıkları iş ve hareketlerden hesap vermeye mecbur olma haline sorumluluk denir.

Biz sorumluluğu üç kategoride değerlendiriyoruz: İnsanın Allah’a karşı sorumluluğu; insanın kendisine karşı sorumluluğu ve insanın diğer insanlara karşı sorumluluğu. Bunları şu şekilde açıklamak mümkündür.

İnsanın Allah’a karşı sorumluluğu

Evrenin düzenleyicisi (Yaratanı)ve sahibi olan Allah, insanın ve onun hayatının da sahibidir. Kulun Allah’a, “sana inanıyorum, fakat benim hayatıma karışmanı istemiyorum” deme gibi bir hakkı olamaz. Kul, hayatını Kur’an’a göre düzenleme sorum-luluğundadır. Ve insanın sorumluluğu gücüyle sınırlıdır. Allah kimseden gücünün üstünde bir şey istemez. Bu sorumluluğun içinde zorla dünyayı değiştirmek olmadığı gibi, zorla inandırmak ve zorla (inandıklarını) yaşatmak da yoktur. İnsanı Allah’dan daha iyi kimseler de tanıyamaz. Onun gücünü, kapasitesini, yaratılışına en uygun olanını ve ihtiyaçlarını Allah’dan daha iyi kimseler bilemez ve ona en uygun yaşam biçimini de ancak onu yaratan belirleyicidir. Yeryüzünde insanoğlu var olduğundan bu yana da mülkün yegane sahibi olan Yüce Yaratıcı, insanı başı boş bırakmamış, seçtiği peygamberlere gönderdiği vahiy ve kitaplarla onların hayatlarını vahye uyarlamalarını emretmiştir. Aksi taktirde vahye değil de, heva ve heveslerine uyanların dünyada insanlığı ifsada götüreceği, kendisinin de ahiretini karartacağı, kaybedenlerden olacağı bilinen bir gerçektir. Zira sömürü ve zulmün dünyayı nasıl canavarlaştırdığı, dünyayı nasıl cehenneme çevirdiği apaçık ortadadır. Bundan dolayı insanların “Allah’a inandık, inanıyoruz” demeleriyle meselenin bitmeyeceğini Kur’an şu ayetle bildirmektedir:

“İnsanlar, ’iman ettik’ demekle, hiç denenmeden hemen bırakılıvereceklerini mi zannediyorlar?” (29/Ankebut, 2)

Şüphesiz ki Allah’a iman sadece dille söylenen bir laf değildir. Bilakis kendisine has sorumlulukları olan bir gerçek, kendisine has ağırlığı olan bir emanet, sabrı gerektiren bir cihad ve tahammülü icap ettiren bir çaba işidir. Her türlü imtihandan halis kalple çıkmadıkça işleri bitmiş sayılmaz. Nasıl ki altın, ocakta eritilerek içindeki muhtelif yabancı maddelerin karışımı temizlenir ve ona sonradan girmiş olan yabancı unsurlardan arındırılırsa, gönüllerin temiz-lenip arındırılması da aynı işleme tabi olmayı gerektirir.

Yukarıda Ankebut-2 ayetinde de belirtildiği gibi Allah’ın, inandık diyen kullarını birtakım imtihanlardan geçirmesi değişmez bir esas ve Allah’ın mizanında cari olan bir kanundur.

“Andolsun ki biz onlardan öncekileri de denedik. Allah elbette doğruları bilir ve elbette yalancıları da bilir.” (29/Ankebut, 3)

İman Allahu Teala’nın yeryüzünde bir emanetidir. Onu ancak takva sahipleri taşıyabilirler. İhlas ve samimiyetle gönlünü Allah’a bağlayanlar ancak imana sahip olurlar. Emaneti, ancak rahata, keyif ve eğlenceye, aldatmacaya tercih edenler omuzlayabilirler.

İman emanetini insanları Allah’ın yoluna çekmek ve Allah kelamını insanların hayatında tahakkuk ettirmek isteyenler yüklenebilirler. Bu emanet son derece ağır, son derece yüce bir yüktür. Onu ancak Allah’ın müyesser kıldığı kimseler taşıyabilir.

“Gerçek şu ki biz emaneti göklere, yere ve dağlara sunmuştuk, ama sorumluluğundan korktukları için onu yüklenmediler. O emaneti insan yüklendi…” (33/Ahzap, 72)

Şüphesiz ki rahatını ve güvenini heba edenler, her türlü işkence ve mahrumiyete dayananlar elbette ki uğruna fedakarca katlandıkları emaneti ve onun değerini en iyi bilenlerdir.

İnsanın kendisine karşı Sorumluluğu

İnsan, yaptığı her işten ve davranıştan, söylediği her sözden sorumlu tutulmuştur. Yapacağı her işte, söylediği her sözde dikkatli olmak durumundadır. Kur’an-ı Kerim’de Rabbimiz şöyle buyurmaktadır: “De ki, herkes karakterine göre hareket ediyor. Ama kimin daha doğru yolda olduğunu Rabbim daha iyi bilir.” (17/İsra, 84)

Şayet insan yaptığı her işten ve davranıştan, söylediği her sözden sorumlu olmasaydı, dinimizdeki farzlar, haramlar, mübahlar olmaz ve emirlerle yasakların bir anlamı kalmazdı. İyi işler yapanlarla kötü işler yapanların arasında bir fark kalmazdı. Dünya kaos ortamına sürüklenir, nizam bozulurdu. İslam’da insan, kendi hür iradesini kullanarak yapacağı işlerden sorumlu tutulmuştur. Kur’an bu hususta, insanlara iyi yolun da kötü yolun da gösterildiğini açıklamaktadır. (90/Beled, 10)

“Her kim zerre miktarı hayır işlemişse onu görür. Her kim de zerre miktarı kötülük işlemişse onu görür.” (Zelzele, 7-8)

İnsan kendi yolunu kendisi seçer ve belirler. Fakat yapacağı her iyi ve kötü hareketin sorumlusu kendisidir. Çünkü yaptığı fiili kendi hür iradesiyle yapmıştır. İnsanları yeryüzündeki diğer canlılardan ayıran başlıca fark, insanların akıl sahibi olmalarıdır. Bunun tabi neticesi olarak da insan oğluna sorumluluk yüklenmiştir. Aklı sayesinde diğer varlıklardan üstün ve güçlü olan insan, tüm yeryüzü varlıklarının idaresini üzerine almıştır. İdareci durumunda olanın sorumluluğu kaçınılmaz ve doğaldır.

Hak yolda olan insan, sahip olduğu dinin kitabı ile ilişkisini bulandırmıştır. Kendi durumlarını netleştirememiş bir çoğunluğun yeniden yapılandırılarak, yeniden İslam ümmetini, yeniden bir Kur’an neslini yetiştirmek gerekir. İnsan “Allah’a, meleklere, peygamberlere, onların getirdikleri kitaplara ve ahiret gününe inandım; namazı kılacağım, orucu tutacağım, zekatı vereceğim. Gerektiğinde savaşacak, hırsızlık yapmayacak, yeryüzünde fesat çıkarmayacağım…” diyerek, almış olduğu sorumluluğun gereğini yerine getirmiş olur.

İnsanın Diğer İnsanlara Karşı Sorumluluğu

İslam dünyayı, buna bağlı olarak da ahireti tanzim eden mükemmel bir dindir. Fakat tercih yaparken, iyi ve kötü yolu tercih ederken de sonucunun hesabını iyi yapmak zorundadır.

“Andolsun biz, rasullerimizi açık-seçik delillerle gönderdik ve onlarla birlikte Kitabı ve ölçüyü de indirdik ki, insanlar adaleti ayakta tutsunlar.” (57/Hadid, 25)

İslamın gerçek amacı yeryüzünde adaleti, kardeşliği ve barışı hakim kılmaktır. Ne yazıktır ki bugünün dünyasında İslam’ın orijinal haline asla yer verilmemektedir. İslam ümmeti tevhîdî ilkelerden kopmuş, Kur’anî hükümleri zihninde bulandırmış bir enkaz yığını gibidir. İslam ümmetini bir Kur’an nesli olarak yeniden ihya etmeyi öngören projeler gerçekleştirerek, sahip çıktığımız dinin kitabı ile ilişkisini yeniden ve acil bir şekilde kurmalı, insanlara Kur’an’ın gösterdiği yolu işaret ederek o yolda yürümelerine yardımcılar olmalıyız. Namazlarımızda “Rabbimiz! Bize dosdoğru yolu göster, kendilerine nimet verdiğin kimselerin yoluna… Gazaba uğrayanların ve sapanların değil…” demekteyiz. Bu Rahmanî duayı duygusallıktan kurtularak insanlara samimiyetle anlatmalıyız. Zira insanlığın kurtuluş yolunun, çıkarcı bir anlayış olan hümanizm değil, vahiy terazisi olduğu akıllardan çıkartılmamalıdır…

“Sen Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle çağır ve onlarla en güzel şekilde mücadele et…” (16/Nahl, 125)

“Bu kendi ellerinizle hak ettiğiniz bir sonuçtur. Hiç şüphesiz Allah, kullarına zulmedici değildir.” (3/Al-i İmran, 182).

Metin BAŞOĞLU – İktibas

Soru 1. İnanıyoruz ki Kur’an Allah tarafından gönderilen bir kitaptır. Kur’anın Allah kelamı oluşu insanların anlamasına, meallendirmesine mani midir ?

Bizler Arapça’yı bilmiyoruz ama yıllarını bu uğurda geçirmiş dilini ve dinini öğrenmek için uğraşıp belli seviyeye gelmiş insanların hazırladığı bu mealleri okuduğumuzda Kur’an’ın mesajını bizler de anlayamaz mıyız ?

Sizlerin dergideki Kur’an okumayı teşvik eden yazılarınızı okuduktan sonra Kur’an’ı anladığımız dilden okumaya başladık ve söylenenleri de anlıyoruz. Fakat bir kısım insanlar bunu anlamayı bize uygun görmüyorlar.

“O, sizin anladığınız gibi değil; O, Allah kelamı ve onun anlamının sonu yoktur. Sizin okuduğunuz kenar yazısı, kenar yazısını okumakla Kur’an anlaşılmaz. Kur’an’ı bazı özel ve özellikleri olan(!) insanlar anlar, siz ancak onlardan ve onların eserlerinden okuyup anlayabilirsiniz” gibi kafa karıştırıcı ve alaycı ifadelerle karşılaşıyoruz. Halbuki biz okuduğumuzu anlıyoruz. Biz mi ne okuduğumuzu bilmiyoruz yoksa onlar mı ne söylediklerini bilmiyorlar?

Cevap 1. İnsanlar birbirleriyle konuşarak anlaşırlar. Bunun yanında işaretle veya yazarak da anlaşıp ihtiyaçlarını karşılayabilirler. Fakat bu da karşılıklı iletişimin bir başka şeklidir. Bu anlaşma aracının adı ise ‘Dil’ dir. Dil bir toplumun istek ve arzularını, emir ve yasaklarını, öğüt ve tavsiyelerini başkalarına anlatmak ve onları bundan haberdar etmek için kullandığı bir vasıta/araçtır. İnsanı yaratan onu bu özellikte yaratmış ve “sizin dillerinizin ve renklerinizin farklı farklı oluşu Allah’ın ayetlerindendir” buyurmuştur.

Her kavmin kendine özgü bir dili vardır. Bu dil onları diğerlerinden ayıran en en önemli faktörlerden biridir.

“Ey insanlar sizi bir erkek ve bir kadından yaratıp, türettik. Sizleri şubelere ve kabilelere ayırdık ki birbirinizi tanıyasınız diye. Allah’a göre sizin en şerefliniz ona karşı sorumluluklarını en çok yerine getireninizdir. Muhakkak ki Allah, her şeyi bilir ve her şeyden haberdardır.” (49/13)

Bu nedenledir ki, tanışıp konuşmak, anlaşmak isteyen ve ayrı dilleri konuşan toplumlar, birbirlerinin dilini öğrenmek suretiyle konuşup anlaşırlar. Bu Allah’ın varlıklar için koyduğu değişmez yasasıdır. Kendisinde bir değer olup da onu diğerlerine taşımak isteyenin bu yolu kullanmak zorunda olduğu gibi; başkasında da hoşuna giden veya ihtiyaç duyduğu bir şeyi almak isteyen de bu yolu kullanarak ihtiyacını karşılayacaktır. Bu yasa ilk insandan günümüze kadar hep böyle işlemiştir.

Bu, insanlar arasında böyle olduğu gibi insanlarla Allah arasında da böyle olmuştur. Allah kullarına ulaştırmak istediği öğüt ve nasihatları, emir, yasak ve tavsiyelerini o kavmin dili ile içlerinden seçtiği bir insana kendine özgü yöntemlerle, vahiyle bildirerek ulaştırma yolunu seçmiştir.

“Her peygamberi kendi kavminin diliyle gönderdik ki, Allah’ın buyruklarını onlara açıkça anlatabilsin diye. Allah sapıklığı isteyeni sapıklıkta bırakır, doğru yolu isteyeni de doğru yola ulaştırır. O aziz ve hakimdir.” (14/4)

Burada dikkat etmemiz gereken husus, Allah’ın seçtiği elçiye gönderdiği ayetleri hem elçisinin hem de kavminin hali hazırda birbirleriyle günlük ihtiyaçları için konuşup anlaştıkları kendi dilleriyle göndermiş olmasıdır. Allah’ın ayetleri, o kavmin dili ile onlara vahyedilir. Bunların ayet olması Allah’tan ve peygamberden başkasının anlamadığı bir dilden olmasını gerektirmiyor. Bilakis Allah, o kavme, insanların günlük konuşma dilleriyle hitap ediyor ki anlaşılsın. Ayetlerin yüceliği, ifade ettiği gerçeklerden, eşyanın tabiatına uygunluğundan ve vakıaları bütün yönleriyle kuşatıcı olmasından kaynaklanmaktadır. Sözün söylendiği dil önemli değildir. Önemli olan söylenendir.  Söylenen sözün, insan, hayatla ve kainatla ne ölçüde bağdaşıyor oluşu onun önemini artırıyor.

İşte bu sözlerin hayat ve kainatın yaratıcısından gelmiş olması, bunların bütün evrelerini kapsayarak öncesi, sonrası ve hali hakkında ifade ettiği hakikatlardan dolayı erişilmez bir konumu vardır. Erişilmezlik kullanılan dilden dolayı değil anlatılan zaman, mekan ve varlıklarla ilgilidir. Örneğin gaybî alem hangi dil ile anlatılırsa anlatılsın onun mahiyetini ancak ona muttali olan bilir. Aynı zamanda ilahi kelamın önemi, insana yaratıcısından gelmiş olmasındandır.

“Onlar Kur’an’ı düşünmüyorlar mı ? Yoksa kalplerini kilitli mi ?”(47/24)

“(Ey Muhammed ! ) Şüphesiz sen Kur’an’ı her şeyi bilen ve her hükmü yerli yerine koyan Allah’tan almaktasın. (14/04)

Her peygamber kendi diliyle gönderildiğine göre (14/04) her kitap da o peygamberin ve o kavmin diliyle gönderilmiştir. Kitap ve risaletle ilgili Allah’ın sünneti bu minval üzere devam ettiği içindir ki Kur’an Arapça olarak gönderilmiştir.

“Anlayasınız diye biz onu Arapça bir Kur’an olarak indirdik” (12/02)

“(Ey Muhammed!) uyarıcılardan olman için onu senin kalbine açık bir Arapça’yla Cebrail indirmiştir.” (26/192-195)

“İşte biz onu Arapça bir Kur’an olarak indirdik, onda birçok tehditleri türlü türlü açıkladık ki, belki sakınırlar ya da bu onlarda bir düşünme hareketi meydana getirir diye” (39/28)

“Bu bilen bir kavim için ayetleri açıklanmış Arapça okunan bir kitaptır. “(41/03)

“İşte böylece sana Arapça bir Kur’an indiriyoruz ki şehirlerin anası (Mekke) halkını ve çevresindekileri onunla uyarasın diye”(42/07)

“Apaçık bir kitaba andolsun ki biz, anlayıp düşünmeniz için Arapça bir Kur’an kıldık.” (43/2-3)

Arab’a Arapça bir kitap verilmesinin gerekçesi, açıkça beyan edildiği gibi “anlamak ve üzerine düşünmek, gereğini yapmaktır.” Ancak Allah bununla da bırakmıyor bir de “kolaylaştırdık ki öğüt alsınlar” ibaresini ekliyor.  Bilene malumdur ki bir dilde yazılıp söylenen öyle şeyler vardır ki onu her insan anlayamaz. Konunun uzmanı olmayan insan için ne kadar anlatsanız da fazla anlaşılmış olmaz. Fizik, kimya, mimari, matematik, astronomi ve tıp gibi bilim dallarının kendine özgü tabirleri ve talimleri söz konusudur. Kullandığımız bir ilacın güya bizi bilgilendirmek için konulmuş prospektüsünü okumaya çalıştığımızda kullanılan ifadelerin bize hitap etmediğini görüyoruz.

İşte Kur’an bunu da yıkarak insanlığın anlaması için açık bir Arapça ile indirilmiş ve kolaylaştırılmış; yani kolay anlaşılan bir dil ve üslupla indirilmiştir.

“Andolsun ki biz Kur’an’ı öğüt alsınlar diye kolaylaştırdık, öğüt alan yok mudur?” Bu ifade Kamer suresinde önemine binaen değişik hadiselerin ardından dört ayrı platformda tekrar ediliyor. (54/17-22-32-40)

“İyice düşünüp öğüt alsınlar diye, bu Kur’an’ı senin dilinle indirerek kolaylaştırdık. Artık onların başına gelecekleri bekle; onlar da beklemektedirler.” (44/58-59)

“Andolsun ki biz onlara, inanan bir toplum için yol gösterici ve rahmet olarak, tam bir ilim üzere açıkladığımız bir kitap getirdik.” (07/52)

Bu Kur’an ancak alemler için bir öğüttür. Onun verdiği haberin doğruluğunu bir zaman sonra öğreneceksiniz.”(38/87-88)

“İşte suçluların yolu iyice belli olsun diye ayetleri böyle açıklıyoruz.”(06/55)

Bu söylenenlerin üzerine durup düşünmemiz gerektiğine inanıyoruz. Allah kullarına, kullarının konuştuğu dilde, kolaylaştırılmış, bir kitap gönderecek; ve diyecek ki “Düşünüp öğüt almanız için sizin dilinizde kolaylaştırdım”(44/58-59) Ve insanlar bu kitaba anlaşılmaz, karışık, yüce, erişilmez, onun manası sınırlanamaz, sonsuz anlam taşımakta gibi iddialarda bulunacaklar. Biz bir elimizi kitabımıza diğer elimizi de vicdanımıza koyarak düşünüp anlamaya çalıştığımızda bu anlayışların hiç birini doğrulamanın mümkün olmadığını görürüz. Dünyada bütün diller kendilerinden başka dile tercüme edilebilmektedir. Bu özellik Arapça için de geçerlidir. Allah’ın, ısrarla “ARAPÇA bir Kur’an olduğunu” vurguluyor olmasının bir anlamı vardır. O günün Arab’ı bunu çok net anladığı içindir ki “La İlahe İllallah” dediği gün insanlar peygamberin karşısına dikilip bu anlayışı kendi ilahlarını “inkar” olarak algılıyorlar. Gelen vahiylerin Arapça oluşunu basite aldıkları için alaycı bir tavırla şöyle diyorlar:

“Ey Muhammed sen aynen bizim gibi Arapça söylüyorsun ve sonra da diyorsun ki ‘bunları bana Rabbim vahyediyor.’ Olacak şey değildir.” Buna karşın Kur’an: “Onu yabancı dilde bir Kur’an yapmış olsaydık ayetleri açıklanmalı değil mi?” derlerdi. “Ey Muhammed! de ki: Bu insanlara doğruluk rehberi ve gönüllere şifadır, inanmayanların kulaklarında ağırlık vardır ve onlara kapalıdır. Sanki bunlara uzak bir mesafeden sesleniliyor da anlamıyorlar.”(41/44)

“(Ey Muhammed!) Biz düşünüp öğüt alsınlar diye Kur’an’ı senin dilinde kolaylaştırdık. Sen bekle, onlar da beklemektedirler.”(44/58-59)

Ayetlerde verilen mesaja dikkat edilirse bu tip itirazlar bugün olduğu gibi o gün de var ve yarın da olacaktır. Kimileri kendi dilleriyle gelen ayetlerin Hz. Muhammed tarafından Arapça olarak ifade edilmesini basit bularak Allah’ın sözlerinin kendi dilleriyle ifade edilmesini kabullenmiyor. Kimileri, Kur’an’ın getirdiği hayat anlayışını beğenmeyip “Bize başka bir kitap getir” diyebiliyorlardı. Kimileri “Bunu Muhammed kendi hevasından konuşuyor”; bir konuda sorulan suallere cevap vermek için vahyi beklediğinde “kendin bir tane derleseydin ya” diyorlardı.(07/203)

O gün bu minval üzere yapılan itirazların, bugün de benzerleri ile karşılaşıyoruz.  Kur’an o gün küfrün tutunduğu dallarını kırdığı için karşı konuluyordu. Bugün de bir yandan ehl-i küfür saldırılarını sürdürürken, diğer yandan da hurafeci ve gelenekçi zihniyetin mensupları aynı itirazları değişik bir üslupla dillendiriyorlar.

Küfür cepheden saldırırken, bunlar birlikte gözüküp koluna girerek hedefi saptırmaya çalışıyorlar. Bir şeye mani olmanın iki yöntemi vardır; Biri cepheden karşı durarak, ikincisi de ona saygı adı altında insanlarca erişilmez, ulaşılmaz, anlaşılmaz göstererek, hayattan uzak tutmaya çalışmaktır. Hurafelerinin Kur’an güneşiyle buzdağı gibi erimesinden korkanlar işte bu yöntemi kullanıyorlar. İnanıyoruz ki Allah’ın hesabı karşısında, şeytanın hilesi zayıftır. Asla başarıya ulaşamayacaktır.

“Kur’an anlaşılmaz” sözünün gerçeği ifade etmemesinin hayattaki en açık delili; İslam’ın ilk günlerinden günümüze kadar sayılarını ancak Allah’ın bildiği insanın, bu kitabı, Arapça’sından, Türkçe’sinden, İngilizce’sinden, Fransızca’sından okuyup anlamış ve dinlerini değiştirmiş olmasıdır. Bunları bu anlayışa götüren hocaları, şeyhleri, abileri, üstatları değil sadece anladıkları bir dile çevrilmiş Kur’an’ı okumaları olmuştur. Bunun böyle olduğunu kendileri ifade ediyorlar. Müslüman olan bir Fransız, müslüman olduktan sonra müslüman Türk işçileriyle tanışınca şunu söylüyor:

Ben İslamı Kur’an’dan tanıdım ve ona teslim oldum. Eğer sizi tanısaydım müslüman olmazdım. “Niçin?” sorusuna verdiği cevap daha ilginç:

“Sizin bir Fransız’dan farkınızı göremiyorum ki, bana sevimli gelsin de dinimi değiştireyim?”

Ya onlar çok iyi görüyor veya bunların gözleri perdeli. Bu iddiaların masumane olduğunu kabullenmek mümkün değildir. Tarih boyu oynanan oyunların bir uzantısıdır. Bunun bir oyun olduğunu anlamak için, kitaplığınızda duran bir Kur’an mealini alıp ilk suresi olan Fatiha suresinin anlamını okumanız, düşünerek vardığınız kanaati yazdığınız ile karşılaştırmanız yeterlidir. Bu işi yaptıktan sonra, doğru anlayıp anlamadığınızı bir daha değerlendirin. Başka meallerle test edin.  Sonunda anladığınızın doğruluğundan emin olacaksınız. Bu güne kadar Allah’ın kitabından uzak kalmanın ızdırabını yüreğinizde duyacaksınız.

Allah insanlara aklı kullanmaları için vermiştir. Aklını kullananlar övülmüş, kullanmayanlar ise yerilmiştir. Aklını kullanarak dinini anlamaya çalışanların önünde hiçbir engel yoktur. Okuyun, okuduklarınızı düşünün, mukayese edin, tek tek veya topluca muhakeme edin, anlaşılmayacak bir şey olmadığını göreceksiniz.

Sonuç olarak :

1-Kur’an Arap Kavmi’nin konuştuğu  açık ve anlaşılır bir Arapça ile gönderilmiştir.

2-Gönderildiği kavmin diliyle vahyedilerek anlaşılması kolaylaştırılmıştır (onların anlayacağı seviyede bir üslupla gönderilmiştir.)

3-Bir kavmin konuştuğu bir dil olan Arapça’nın, başka kavimlerin dillerine çevrilmesi mümkündür. (Bugüne kadar çevrilmiştir de.)

4-Bu çevirilerden (meallerden) Kur’an’ı okuyup anlayan ve beğenen insanlardan dinini İslam ile değiştirenlerin, değişik kavimlerden farklı zamanlarda sayıca hesaba gelmeyecek kadar fazla oluşu aksini iddia edenlerin iddialarını boşa çıkarmaktadır.

5- Kur’an’ı, insanın davranışlarıyla ilgili (yapmamız ve yapmamamızla ilgili) ayetleri okuyup amel etmek için, gaybi konularla ilgili ayetleri okuyup iman etmek için, geçmiş kavimlerin hayatlarıyla ilgili kıssalardan ve verilen misallerden ibret almak için, insanın ve eşyanın tabiatından, yerin ve göğün, ikisi arasında bulunanların nasıl ve niçin yaratıldıklarıyla ilgili ayetleri de düşünmek, teemmül ve tefekkür ederek onu yaratanın kudret ve azametine teslim olmak için okumalıyız.

6-Ayetleri kullanıldığı bağlamdan koparmadan, çizdiği sınırları aşmadan, Kur’an’ın bütünlüğünden ayrılmadan anlamak ve yaşamak için okumalıyız. İnanıyoruz ki Allah dinini anlamayı bize nasip edecektir.

Soru 2. Vakıa Suresi’nin 79. ayetinde bahsedilen dokunma nasıl bir dokunmadır. Kur’an’a abdestsiz dokunamazsınız diyenler bu ayeti delil gösteriyorlar. Ezbere ayet okuyabilirmişiz de onun yazılı olduğu kağıda dokunamazmışız.  Bu nasıl bir anlayış kağıdı mı kutsuyoruz, ayeti mi ? Bunu gerçekten böyle mi anlamalıyız. ? Bu ayetin çerçevesinde olayı açıklar mısınız.?

Cevap 2- Vakıa Suresi’nin 79. ayeti söylendiği gibi Kur’an’a dokunmakla veya abdestli olmakla ilgili değildir.

Ayetin ifâde ettiği anlam, vahyi Hz.Muhammed’e kimlerin getirdiği ile ilgilidir.

Bu konuda müşrikler peygamberimizin cinlenmiş biri olduğunu (mecnun) ağzından çıkan bu hikmetli sözleri de ona cinlerin getirdiklerini söylüyorlardı.

Bu nedenle Allah:

“Biz Kur’an kovulmuş şeytanın sözü olamaz. O halde siz nereye gidiyorsunuz?” (81/25-26)

“Yıldızların battığı yerler üzerine yemin ederim ki bilirseniz bu büyük bir yemindir. Şüphesiz bu korunmuş kitapta bulunan şerefli bir Kur’ân dır. Ona ancak günah kirine bulaşmayan (Melekler) erişebilir. (ve Muhammed’e melekler getiriyor.) O alemlerin Rabbi’nden indirilmiştir. Şimdi siz bu sözümü küçümsüyorsunuz?” (56/75-81)

Cinlerin niçin bu kitaba erişemeyeceğini ise şu ayetler ifade etmektedir:

“Doğrusu biz (cinler) göğü yokladık, fakat onu sert bekçilerle, alev hüzünleriyle doldurulmuş bulduk. Halbuki biz (daha önce) onun bazı kısımlarında (haber) dinlemek için oturacak yerler (bulup) oturduk; fakat şimdi kim dinlemek isterse, kendisini gözetleyen bir alev hüzmesi buluyor. Bilmiyoruz, yeryüzündekilere kötülük mü murad edildi, Rableri onlara bir hayır mı diledi?” (72/10) Bu ifadeler cinlere aittir ve bu kapı onlara kapatılmıştır.

Vakıa 79. ayetinin abdest veya dokunmayla hiçbir ilgisinin olmadığını birazcık arapça gramer bilenin anlaması zor değildir. Ayette kasdedilen mana şöyle;

“Günah kirine bulaşmayan, Allah’ın bu iş için tahsis ettiği meleklerden başkası ona dokunmaya güç yetiremezler.” (56/79)

Ayette geçen Lâ harfi olumsuzluk anlamına kullanılan “Lâ-i neyih” değil cinsi hükümden nefyeden “Lâ-i nafiyedir.” Bu, “dokunmayın” anlamında değil, “dokunamazsınız” anlamındadır. Yani isteseniz de o işi yapmaya güç yetiremezsiniz. Bir kimseye yapamayacağı bir işi söylerken “yapma” denmez, yapamazsınız denir; “gök yüzüne dokunamazsın” örneğinde olduğu gibi… Bu ifadeyi Kur’an için kullandığımızda “Bu kitaba dokunamazsınız” olur ki o zaman bunca abdestli ve abdestsiz insan dokunduğuna göre bu ifade havada kalır. Dokunulamayan Allah katındaki vahiylerdir. Onu cinler alıp getiremez demektir.

Ayetteki “mutahhar” kelimesi, su ile yıkanıp temizlenen insan anlamına değil, günâh kirine bulaşmayan yani günâh işlemeyen melekler anlamında kullanılmaktadır. Burada bahşedilen temizlik maddi temizlik değil manevi temizliktir. Aynen Tevbe 28.ayetinde bahsedilen “müşrikler pisliktir/necistir” de olduğu gibi. Buradaki necis ifadesi de maddi pislik anlamında değil akidede ki düşüncede ki manevi pislik demektir. Bu açıklamalardan sonra “La yemessuhu illel mutahharun” ayetinin açılmış anlamı şöyle olur;

“Kur’an’a günâha kirine bulaşmayan meleklerden başkası (yani sizin zannınız olan cinler) ona erişemezler ve onu getirmeye meleklerden başkası güç yetiremez.”

Bu ayetin ifade ettiği gerçek bu iken hiç alakası olmayan “Kur’an’a abdestli olmayan dokunmasın” şeklinde ifadelendirmek gerçekle bağdaşmamaktadır. Abdest namaz için gereken bir temizliktir.

“Ey iman edenler! Namaz için kalktığınızda yüzlerinizi, dirseklere kadar da ellerinizi, başınızı meshedip topuklara kadar ayaklarınızı yıkayınız. Eğer cünüp iseniz temizlenin. Hasta veya yolculukta iseniz yahut biriniz ayak yolundan gelmiş veya kadınlara dokunmuşsanız ve bu halde de su bulamamışsanız temiz toprakla teyemmüm edin de onunla yüzünüzü ve dirseklere kadar ellerinizi meshedin. Allah size güçlük çıkartmak istemez, ancak sizi tertemiz yapmak ve size nimetini tamamlamak ister. Umulur ki şükredersiniz.” (05/06)

Allah Kur’an okumak için de şu tavsiyede bulunmuştur;

“Kur’an okuyacağın zaman (Ey Muhammed) kovulmuş şeytandan Allah’a sığın.” (16/98) Yani “Euzu billahimineşşeytanirracim” de.

Gerçek şu ki şeytanın iman eden ve yalnız Allah’a tevekkül edenler üzerinde hiçbir hakimiyeti yoktur. (16/99)

“Ben sadece namaz için abdestle emrolundum.” Maide 6.ayeti gelmezden önce peygamberimizin abdest almadan konuşmaz, selâm vermez, yemek yemez iken bu ayet geldikten sonra rahat hareket ettiğini ve sadece namaz için abdestin gerektiğini beyan etmiştir.

Bu nedenle namaz için abdest, Kur’an okumak için “Euzu besmele” gerekmektedir. Abdestli, abdestsiz, ayakta oturarak ve yanları üzere yatarak her halükarda Kur’an okunabilir. Ayrıca Kur’an sadece müslümanlar tarafından okunması istenen bir kitap değildir. Kur’an, kendisini bütün insanların okumasını istemektedir. İnanmayan onu okuyup öğrenmez ise iman etmesi nasıl mümkün olacaktır?

Allah’ın koymadığı bir takım şartları saygı adına koyarak insanları okumaktan, öğrenmekten uzaklaştırmayı nasıl becerdiklerini görüyoruz. Öyle korku verilmiştir ki Kur’an okumak için değil dokunmak için bile bir çok merasim gereklidir. Bu nedenle insanlar Kur’an’ı ellerine alıp okumamış, evlerinde süslü kılıflar içinde yüksek bir yerde koruma altına alıp hayattan uzak tutmuşlardır. Bugüne kadar okumama günahı işlemişler ama abdestsiz okuma günahı işlememişlerdir.

Hastalığımız bununla da sınırlı kalmamış. Merhum Gazali’nin tesbitiyle “Müslümanlar Kur’anı sadece okumak için öğrenirler. Dinlerini öğrenmek için okumazlar.”

Halbuki dünyanın her yerinde insanlar öğrenmek için okurlar.

İşte müslüman toplumun hali perişanının altında bu temel yanlış yatmaktadır. Allah kullarına hallerini düzeltmek için kitap gönderiyor. Onlar o kitabı öğrenmek için okuma zahmetine katlanmıyorlar. Bunların içinden kabuğunu çatlatanlara karşı da birileri çamur atma, tekerlerine çomak sokma kampanyası yürütüyor ve “Kur’an herkes tarafından anlaşılmaz, el sürülmez, hayata tatbik edilip kirletilemez” gibi hezeyanlar saçıyorlar. Bu tür sözler, ne Kur’an’a saygılarından ne de İslam’a itaatlarından kaynaklanıyor. Bunlar İslam’a mani olmanın bir başka yolunu tutmaktadırlar.

Müslümanlar olarak bizler düşmanın sözüne değil dostumuz olan Allah’ın sözüne kulak verelim. Genç, ihtiyar, kadın, erkek, her yaşta Allah’ın dinini öğrenmek için Kur’anı okumaya çalışalım, öğrenelim, öğrendiklerimizi yaşamaya çalışalım. Allah’ın dinini yüceltenleri elbette Allah yüceltecek ve şereflendirecektir.

Bilesiniz ki bütün şeref Allah’ın yanındadır.

İktibas

Furkan / 77

İnsanoğlu, yeryüzüne ayak bastığı günden günümüze kadar pek çok safhalardan geçti. Bu devre içinde nice medeniyetler, nice saadetler ve nice hüsranların tanığı oldu… Ancak varolduğu günden günümüze kadar geçen sürede sadece üçyüzdoksan yıl barışı gören insanlık’ın hayatına daima göz yaşı ve hüsran egemen olmuştur. Çünkü insanlık maalesef her dönemde ihtiraslarının, basiretsizliklerinin, cehaletinin ve gururunun, kendisini yere seren o hastalıklı iç isyanlarını hiçbir zaman gerektiği gibi bastıramamıştır. Gûya bir hayatı yaşıyoruz, şöyle ya da böyle… Yani rastgele bir hayatı, bizim için biçilmiş ve yaşamaya mahkum bırakıldığımız hayatı… Neresinden bakarsanız içinde daima endişe, korku, şüphe, tedirginlik, güvensizlik ve ürkekliğin egemen olduğu bir hayat…. İnsanoğlu yüz yüze bırakıldığı bu bereketsiz hayatında aldığı derin yaraları maalesef göz yaşlarıyla da saramayacaktır.

Tarihi bir realite olarak insan toplulukları belki sosyal bir dürtü, belki de bir sevk-i tabi olarak özellikle hayatının zorluklarla kesiştiği dönemlerde, kendisine bu zorluklar karşısında umut ve güven verebilecek üstün nitelikli önderler arar. Tarihin ilk yazılı metinlerinden bu yana hiç değişmeyen toplumsal bir olgu olarak bu hep böyle olmuştur. Derin sıkıntılar içinde bocalayan ve her vesile ile sıkıntılarına çözümler arayan kitleler, duygularını dillendiren ve onlara kurtuluşun umudunu vaat eden liderlere koşulsuz bir teslimiyetle inan ve güven beslerler. Hatta modern yüzyılda hem doğuda hem de batıda geniş halk kitlelerinin sadece umutla değil âdeta tanrısal bir bağla güven duyup teslim oldukları liderler tarafından ne büyük acılar yaşatıldığına bütün utanç ve istismar tablolarıyla tarih tanıklık etmektedir.

Mesela başarılı bir liderin ( sistem, mekanizma, program, vs. ) en önemli işlerinden biri, taraftarlarında muhteşem görev yaptıkları hayalini yaratmak suretiyle yaşanılan hayatın gerçek yüzünü maskelemektir. Yani aldatılmışlığı, yani yok sayılmışlığı ve kelebekler gibi uçuşan soğuk prangaları….

Düşünün, Hitler seksen milyon Alman’a üniformalar giydirerek onlara muhteşem kanlı bir opera oynatır. Londra halkı bomba yağmurları altında ( 1944) korkusuzca dolaşır, çünkü Churchill onları psikolojik olarak kahramanlar kalıbına sokmuştur. Ve bütün bu kitleler kahramanlık rollerini büyük bir seyirci topluluğu önünde yangın alevleri ile aydınlanmış bir sahnede, top gürlemesi ve bomba ıslıklarından meydana gelen bir müzikle oynarlar (1)

Burada da görüldüğü gibi bu zavallı kitleler hiçbir zaman, kendilerine ait bir hayatı yaşayamadılar. Şuurlarını ve ruhlarını teslim ettikleri krallar, kendi taçlarının parıltısı için merhametsizce ruhlarını çaldıkları kitlelerin ne parçalanmadık aşklarını bıraktılar ne de çalınmadık umutlarını ve rüyalarını….

Anlatmak istediğim aslında şudur; insanoğlu isabetli bir ileri görüşlülükle kendisini toparlayamadığı, kendi varlık değerini hissetmediği ve yine kendisini yok bahasına satan entelektüel (!) alçakların farkına varamadığı sürece, kendisini yeryüzünde figüranlar gibi kullanan baronların yalanlarını ortaya koyma zamanı hiçbir zaman gelmeyecektir.

Üstün yetenekleri iktidardakiler tarafından uygun bir şekilde tanındığı vakit söz ustası zayıfa karşı kuvvetlinin tarafını tutmanın bin bir türlü mazeretini bulur. Yoksul halkına karşı heyecanlı, his dolu konuşmalar yapan Luther, sonradan Alman prensliği ile anlaşma yapınca: ” Tanrı, ne kadar haklı olurlarsa olsunlar halk yığınlarının ayaklanmasına izin vermektense, ne kadar haksız olursa olsun hükümetin tarafını tutmayı tercih edecektir (2) diyecek ve daha sonra derebeyleri tarafından ezilip perişan edilen yoksul halkına dönerek: “Şu sıralarda dua eden bir kraldan çok kan döken bir kral daha hayırlıdır ve cennete daha kolay girer” demekten utanmayacaktır.

Oysa üstat ne vaatlerle işe koyulmuştu. Sadece o mu? Elbette hayır. Calvin de iktidar sahiplerine karşı, yoksul kılınmış, onuru incitilmiş ve hakları gasp edilmiş toplumun önüne önce koruyucu bir zırh gibi çıkar fakat iktidarını kuvvetlendirdikten sonra aynı yoksul halkına sokaklara diktirdiği Çar mıhları gösterir.

İngiltere Shakespeare’yi bütün bir İngiliz donanmasından daha üstün görürken Rusya steplerinde de Lenin, Gorki ye gösterdiği hürmetle onun daima bir adım gerisinden yürür. Daha sonraları: “entellektüel kendisini dünyanın tuzu biberi sanır, oysa pisliğidir sadece” diyecek olan Leninin halefi Stalin, artık kendisine ihtiyaç duyulmayan ve hatta mevcut sosyal düzene zıt düşen fikirleriyle iktidarına ayak bağı olmaya başlayan Gorki’nin hayatı soluyan nefesini kesecektir.

Bizim toplumsal serüvenimiz de meşrutiyet ve özellikle de tanzimattan bu yana, batının yaşadığı maceranın çok kötü hazırlanmış bir versiyonu gibidir. Çok uzun bir zamandır bu toplumun aydın (!) zümresi kendi dünyasına ait yeni değerleri, dünyanın hiçbir yerinde görülmeyen bir aleladelik ve umursamazlıkla batılı oryantalistlerden öğrenmiş, onlar gibi düşünmeye kendisini zorlamış, onlar gibi görmüş öyle davranmış ve onların aşağılayıcı üslupları ile konuşarak hem komplekslerinden kurtulmanın hem de bazı övgülere mazhar olabilmenin saadetli(!) yollarını aramışlardır. Fransız ve İngiliz siyasetinin bireysel vaatlerle başlattıkları yıkıma katılan civanmert(!) aydınlarımız, bu yıkımı bütün toplum katlarına yayarak bireyin hem maddi dünyasında hem de fikir âlemindeki yağmalarını tamamlarlar.

Toplumun ekseriyetini teşkil eden büyük kitlelerin felaketlerle ve ihanete uğratılmış vaatlerle sürekli horlanarak yalnızca tortusu bırakılmış hayatlarını sürüyor olmaları, kendi fıtratlarındaki potansiyellerini ihmal ederek bazı seçkin kimselere şuursuzca bel bağlayıp kurtuluş umudunu yalnızca onlara has kılmalarından dolayıdır. Oysa imtiyazsız ve iltimassız sosyal normları yalnızca nebîlerin öğretisinde bulabilirsiniz. Çünkü onların insanlara sunduğu, bütün zorba çekiciliklerden arındırılmış saf bir hayatın insan fıtratına denk düşen kendi realitesidir.

Evet niçin? Mutlu olabilmek için varolan temel şartlara rağmen birey neden mutsuzdur? Kendi içinde saklı olan ” iyi ve güzel şeyleri ” neden gün ışığına çıkaramıyor? Onları alabildiğine açık olmaktan ve gelişmekten alıkoyan ne? Hangi bilinmez kuvvet onları ” kendi yollarına dikilen bir engel ” haline getiriyor ve kendi içlerindeki hazinelerin yine kendi içlerinde gömülü bir halde kalmasına yol açıyor? Kaçınılmaz bir kader mi bu? Bir çeşit alın yazısı mı?

Bu soruların cevaplarını araştırdığımız zaman ilk olarak, bütün yaşama biçimlerinde ortak olan özelliğin temel bir bilgisizlik olduğunu görüyoruz. Burada bilgisizlik olarak ifade ettiğimiz şey, formel olarak eğitim görmemiş olmak şeklinde anlaşılan bilgisizlik değildir (3)

Buradaki söz konusu bilgi; insanın kendi öz cevherine, hayatına, istikametine, saadetine, selâmetine ve hatta bu hayatın içindeki tarz ve üslûbuna hükmedecek ve onu hayatın bütün müşküllerine karşı donanımlı kılacak kıymet unsurlarıdır. Bu gün toplumumuzda kaç kişi bu konuda sahip olması gereken bilgiye sahip olmanın güven ve emniyetini duyabilmektedir? Bir yazar bu konuyu güzel ifade ediyor: “Termodinamiğin ikinci kanunun bilmezsem ne kaybederim? Hiç.. Peki Şhakespeare’yi bilmemekle ne kaybederim? Dünyayı kavramamı sağlayan başka bir kaynak yoksa yaşamayı kaçırırım.” İşte bu bilgiden mahrumiyet, kendisine tabi olmayanların da kültürlerine, düşünce hayatlarına ve gündelik yaşama biçimlerini yok etmeye yok etmeye yönelik büyülü bir yansıma olmaya doğru gitmektedir. Bütün kayıplarına rağmen gururla erdem’i taşıdıklarını söyleyen müslümanlar dalgınlıklarından sıyrılıp kendi niteliklerini gözden geçirmelidirler. İşte o zaman ellerinin Leydi Machbeth’in ellerinden daha temiz olmadığını göreceklerdir.

Bazan, Şam üniversitesinde okumuş genç bir kızın hayalini görür gibi olurum. İmanı ensar kadınlarının imanından daha az olmayan bu genç kıza bir gazeteci: ” Yazın sıcağında bu örtüye nasıl dayanıp sabrettiğini” sorunca : ” De ki: cehennem ateşinin sıcağı daha şiddetlidir” diye cevap vermişti (4)

Bu kendinden emin, güven ve vakar içindeki genç kız, içinde bulunduğu aydınlık noktaya Kur’an’ın temel öğretilerini içine sindirerek gelmiş ve hayatını yaşanılmaya değer kılmıştı. Bu hayatın anlamlı ve imrenilir kılınabilmesinin bir tek yolu vardır: Allah’ın en büyük krallardan daha büyük olduğunu fark etmek…

Leyla bir özge can mıdır

Can içinde can mıdır

Bir adam anlattılar leylayı avuçlarında gizliyormuş

Bir adam koynunda taşıyormuş onu

Onları kıskanmak mıdır leylaya giden yol

Ağlasak bağışlar mı

Nasıl ölünür uğrunda

Söz verilmiş ülkede yabancı

Ağlamayan gezgini düşündüm

Nil’i gözleriyle içen bir bilge gibi

Sara gülümsüyor

Yargıç yok taşı kim atacak

Leyla bilmez mi gerekli olduğunu

Şu anda

Ben ibrahim ve sara

Leyla bilmez mi (5)

Evet, bu gerçeği anlayıp içine sindirmek ve o realiteyi kendi gerçeğiniz haline getirmek. Birey toplum içindeki sosyal ödevini bu bilgilerle yerine getirir ve konumunu yine bu bilgilerle tayin eder ve daha da önemlisi, kendisine kulluk edeceği Rabbini ya da önünde saf tutacağı beşerî ilâhlarını bu bilgi ile seçer. Bilgi müslümanın yitik malıdır. Fakat içinde yaşadığımız yüzyılda olduğu kadar, birey birey, hiçbir devirde bilgiye bu kadar derin bir şiddetle muhtaç olmamıştı. Olmamıştı, şimdiye kadar yaşadığı hiçbir dönemde böylesine ağır,böylesine merhametsiz, böylesine aşağılayıcı ve böylesine karmaşık bir kuşatma ile yüz yüze gelmemişti… Mü’min önce fikrini kaybetti sonra da yüreğini… ” Ey mü’minler! Yoksa siz sizden önce gelip geçenlerin başına gelenler sizin de başınıza gelmeden Cennet’e gireceğinizi mi sandınız? Yoksulluk ve sıkıntı onlara öylesine dokunmuş ve sarsılmışlardı ki, nihayet peygamber ve beraberindeki mü’minler: Allah’ın yardımı ne zaman dediler. Bilesiniz ki Allah’ın yardımı yakındır. (6)

Bu etrafınıza baktığınızda göreceğiniz tablo gelecek açısından pek ümit verici değildir. Paramparça, bölük pörçük olmuş ve yalnızca kendi doğruluğuna şahitlik eden kendi etraflarına kurdukları siteler, sadece Sezarların tapınaklarına tuğlalar taşıyacak köleler yetiştirmektedir. Cehaletin oluşturduğu sahte zavallı kalabalığın özgürlüğünü de aldı ölümsüzlüğünü de….

“Babacığım! Şeytana kulluk etme! Çünkü şeytan çok merhametli olan Allah’a asî oldu” (7) İbrahim peygamberin (Allah’ın selâmı üzerine olsun) babasına bu âyetteki öğütleri bütün müslümanların kulaklarına küpe olacak niteliktedir. Modern dünyada yeni ve aydınlık bir insan tipinin doğması; onuru yıpranmış, idealini kaybetmiş, düşünce dünyası vurgun yemiş, beyni tozlanmış, geleneksel tutsaklığını sürdüren sorumsuz, idraksiz ve niteliksiz insan tipinin hafızalarımızdan bir daha dirilmemek üzere silinmesi ile mümkün olacaktır. “Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize kulluk ediniz. Umulur ki böylece kurtulmuş olursunuz (8) Allah rahmet eylesin Mehmed kif’in Mısır dan Mahir İz’e gönderdiği hatıra resmin arkasına el yazısı ile karalayıverdiği bir dörtlük onun iç dünyasında kopan fırtınaların şiddetini gösterir ve bir manada da iğneli bir iç sorgulamasının feryadı gibidir.

Dış yüzüm böyle ağardıkça ağarmakta fakat

Sormayın iç yüzümün rengini: Yüzler karası

Beni kendimden utandırdı, hakikat şimdi

Bana hiç benzemeyen sûretimin manzarası.

Artık adım attığım her yerde yüz kızartıcı bir kaçışın hazzını duyanları istemiyorum. Önümde kıyamet çukurlarını, gecenin zifiri karanlığını, Ay’ın solmuş ışığını, yerinde titreyen dizleri, seherde göğe açılamayan elleri, korkarak susan dilleri, mihraplardan dökülen avutucu dilleri istemiyorum…

(1) Eric Hoffer / Kesin İnançlılar / shf.90

(2) a.g.e / shf.155

(3) Karen Honey / Çağımızın Tedirgin İnsanı / shf.11

(4) Prof. Dr. M.Ali Haşimi / Müslümanın Şahsiyeti / shf.81

(5) İlhami Çiçek / Göğekin / shf.85

(6) Kur’an-ı Kerim / Bakara suresi / a.214

(7) Kur’an-ı Kerim / Meryem suresi / a.44

(8) Kur’an-ı Kerim / Bakara suresi / a.21

Nurettin Özcan – İktibas